106 VERSTEENINGEN 
IL vooral niet van den tyd des Zondvloeds tot 
Hon heden toe. De Beenderen , welke men vere 
TUZe } 
kalkt vindt. zyn zekerlyk van laater oirfprong (k) 
en die men , weezentlyk Verfteend , diep uit 
den Grond graaft, werpen het Gevoelen , dat 
de Verfteeningen ; in ’t algemeen „ van een lang- 
duurige vertoeving, der Zee boven de tegen- 
woordige Oppervlakte des Aardryks zouden 
afleidelyk zyn, geheel onder voet. Immers 
hoe konden de Beenderen van Landdieren in 
de Bergen zyn gekomen, indien dezelven niet 
met Aarde overftelpt waren , ’t zy door Aard- 
beevingen , ’ zy door geweldige Overftroo= 
* _ mingen of Uitgulpirgen van de Zee (1). 
Onder de Verfteepingen van Zoogende Die- 
ren‚nus zyn de meeften flegts van losfe Been= 
deren , en weinigen regt kenbaar, om dat zy 
zelden onbefchadigd voorkomen. Jk zal hier, 
in de eerfte plaats , van die van Menfchelyke 
Lighaamen fpreeken, 
) 
(k) Ge!yk die genen , waar over de Heer GUETTARD 
een geheel Vertoog , met Afbeeldingen, in ’t licht gegeven 
heeft , aanmerkende, dat menze altoos in Grotten op elkane 
der geftapeld vindt: (Zie zyne Memoires , Paris 1768. Tum. Ie 
Pe 29,35 &c.) ’t welk niet gezegd kan worden vande Ver- 
fteende Beenderen der Zoogende Dieren in ’t algemeen. 
(1) Dit zal de reden zyn, dat men wel de Beenderen van 
groote Landdieren Verfteend vindt, maat weinige van groo- 
te Zee. Dieren CWalvisfchen, by voorbeeld ,) alzo dezelven 
zig hebben kunnen redden: hoewel ’er nogthans eenigen van 
“dien aart voorkomen, als uit het gegraven Eenhoorn blykt. 
Van zodanige Bergen kan men toeftaan , dat zy, (gelyk Bur- 
FON 
