van Houten. 15 



dus waarfchynlyk de oirzaak zyn , dat het Hout, £ 

 in Water leggende, zozeer verzwaart. Want, Afdeel, 

 indien tot de Verfteening altoos eerst een Uit- HoOF ' D- 

 dampiog moest plaats hebben van de Sappen stux. 

 des Booms, gelyk de Heer Walch vry al- 

 gemeen fehyDt te ftellen(y),' dan is het duis- 

 ter, hoe veele Houten, in! de aller volkomen ile 

 Verfteening , nog de Natuurlyke Kleur zelfs 

 kunnen behouden, Aangezien de Sapbuisjes de 

 Vezelen des Houts zyn of Draaden , welke in 

 de Verfteende Houten byna altoos zo duide- 

 lyk overblyven , dat dezelven veeltyds even 

 zo kenbaar als de Natuurlyken zyn (X);is het 

 te denken , dat 'er veeleer eene verandering of 

 ftremrning, dan eene uitdamping der Sappen in 

 de Bpomen , die onder 't Aardryk bedolven zyn 

 geraakt, plaats gehad hebbe : te meer alzo de 

 Legplaats weinig gelegenheid tot uitdrcoging 

 heefc gegeven. Op eenige diepte onder den 

 Grond , is 't immers altoos vogtig , en de Boo- 

 men , Stammen of Takken , die men Verfieend 

 vindt, zyn 'er waarfchynlyk , door ovcrftel- 

 ping, frisch onder begraven. 



Ten anderen is hec zonderling, dat de Heer Der Aard. 

 Walch den oirfprong der Gegravene Houtent^f^ 

 toefchryft aan de droogte van den Grond (a) ; 



ter- 



der Draaden kan waatneemen : de kleine aangefleepen Stuk- 

 jes of flaatjes zyn dikwiïs zo kenbaar niet. 



(a) Men vindt op drooge plaatfen geene Lhhoxyla^ rnjast 

 alleenlyk Ligna fosfilia, Verjl* Zaaken. UU DEEL,l>iadz,2i t 



III. DÉsL II. Stuk» 



