Glasachtige Aarden* 4c$ 



Stoffen; maar, hoe kwamen de Zanden, die, 1 

 na de (tolling van den Glas . Kloot , daar op^xn* 

 lagen , van dezelve afgezonderd ? Die is , wan- HoofdI 

 neer men 't gene in de Fornuizen der Scheid- STüK# 

 kundigen of Glas - Ovens gefchiedt, gadeflaat , 

 volftrekt onbegrypelyk. VVel werpt het gefmol- 

 ten Glas , onder 't gaar worden , een Schuim 

 op , maar geen Zand , 't welk toe deszelfs 

 Gr jndftoffe dienende daar in verfmelt. Indien , 

 overzalks , de door 't Vuur Glas wordende 

 Stoffen , het inwendige des Aardkloots uitmaa* 

 kende , by de Scheppinge gefmolten en tot 

 Glas geworden waren , zo kon op dien Glas- 

 Kloot geen Laag van Zand zyn blyven leg* 

 gen, onder 't Schuim. 



Meer opmerking verdient het gezegde van P** *\« 

 den Heer Büffon, dat de Zanden niet an- GUs'Se-" 

 ders zyn dan brokjes Glas. Een dergelyk Ge* ftaa * 

 voelen hebben de genen gekoefterd , die d ezel- 

 ven achtten van Glasaartige Steenen te zyn af* 

 gebroken , en door de fchuuring op elkander 

 rond gemaakt. Aristoteles heeft die 

 denkbeeld reeds ter baan gebragr. 't is ze- 

 ker, dat fommige Zanden veel*; brokjes Steen, 

 Spaath of Mineraal, en vergruisde Conchyliè'n, 

 bevatten } maar 't gene wen eigentlyk, en op 

 zig zelve, Zand noemt, is te egaal vangroot- 

 te , om door zulke wisielvalligheden te zyn 



ge- 



(p) BUÏFON ƒƒ(/?• Nat, Tom I. O&ivo. p. $37» 



Cc 5 

 ïlï. Deel. II, Stuk* 



