P O T • A A R B E N. 495 



haar in een kleverige StofFe , die veel naar A* t 

 rabifche Gom gelykt. Op zig zelve vcraii xElf* 

 dert zy, door een fterk Vuur, noch in onge- Hoofd- 

 blufchte Kalk , noch in Glas , maar , vinnig sTÜS * 

 doorgegloeid , verliest zy byna de helft van 

 haar gewigt , en trekt dan de Vogtigheid uit 

 de Lugt weder aan. Met vette Steenen en 

 Zand, of met dezelven en met Gips, of mee 

 beiden te gelyk , fmelt zy tot een taamelyk 

 vaste, meer of minder Schuimige, en met even* 

 veel Yzer - Saffraan gefmolten, wordt zyeene 

 donkerbruine Klomp ; met Zand en Kryt tot 

 een vast Lighaam , dat aan *t Staalflag Vuur 

 geeft , en met gelyke doelen Loodkalk tot een 

 groengeelachtig ; met gelyke deelen Bismuth- 

 Kalk tot een Kaneelbruin , op de oppervlakte 

 als met Kryftallen bezet , Glazig Lighaam , 

 uit het welke men de Metaalen niet wederom 

 krygu 



Deeze eigenfehappen , maar inzonderheid overeen- 

 haare houding in 't Vuur, maaken de Aluin- de KeLei? 

 Aarde, 't zy alleen gebruikt , of met andere Aaide * 

 minder Vuur beftendige Lighaamen verbonden, 

 tot Vaten die 'c Vuur kunnen uitftaan, zeef 

 dienftig. Hier uit zou men derzelver overeen- 

 komst mee de Keizel - Aarde nader kunnen be- 

 lluiten , welke , met Loogzout gefmolten f in 

 Water opgelost, door een Zuur nedergepoft, 

 zuiver uitgewasfehen en gedroogd, een Aarde 

 wordt , die men van de Aluin - Aarde niet kan 

 onderfebeiden. De verharding der Kley in 't 



Vuur, 



