48 .T. G. AGABDH, SPEC1ES SARGASSORUM AUSTRALIE. 



vero lineam parum superantibus, cujus iconem bénévole mihi datam, hoc loco reproductain 

 videas. Seorsim quoque dedi Agardhianae plantae ramulura fructiferum fere omnino tere- 

 tiusculum. 



Prœter tonnas, ita primariam Speciem referentes, vidi specimina, quae forma et 

 magnitndine partium sterilium ad Sarg. decurrens proxime accedere mihi adparuerunt. 

 Receptacula vero in lus breviora, cum iis S. Boryi congruentia. Quamquam hujus formae 

 haud pauca specimina viderim, tamen haec non ita compléta ut certum judicium de iis 

 ferre auderem. 



t). S. scabripes (./. Ag. Bidr. Alg. Syst. I, p. 52) caule communi teretiusculo sub- 

 distiche nodoso, ramis initio folium pinnatifidum referentibus, dein excrescentibus in fron- 

 des a margine distiche et alterne decornpositas, rachidibus planis costatis alatis, junioribus 

 supra petiolum scabris, foliis fere omnibus pinnatifidis, laciniis a latiore basi attenuatis 

 sublinearibus, vesiculis sphaericis muticis, receptaculis pedicellatis lancoideis, sito diametro 

 vix 4-plo longioribus, paniculam compositara, folio fulcrante piano breviorem, ad basem 

 cum folio confluentem formantibus. Tab. II. 



Hab. ad oras calidiores Novae Hollandiœ. 



Ad typum antecedentium Specierum evidenter formata, characteribus quibusdam ab 

 his differt; ut loco supra citato jam monui. Dnin rami, qui ex caule communi, pro- 

 veniunt, adhuc juniores surit, obsiti adparent, paulo supra petiolum, spinulis minutis in 

 utraque pagina et utroque latere inter costam et marginem prominentibus; serins lue ob- 

 literantur, quamquam initio sentiuntur facilius. Dum in aftinibus (S. Peronii et S. decur- 

 rens folia fulcrantia ramique axillares fere inde ab origine quasi separata a rachide exeunt, 

 utraque in S. scabripede inferne confluentia diceres; quam notam ad Species dignoscendas 

 olim quoque protuli. Re autem accuratius considerata patet eandem omnium fere esse 

 originem. Folia autem omnium transformanda, alio tempore transformationem subire, supra 

 indicavi '. Basis quoque folii pinnatihdi in S. scabripede longior et latior quam in aliis 

 s |M'ciebus persistit non laciniata, quare laciniam intimam fulcrantem cum ramulo coha>rere, 

 aut ab hoc provenire, facilius videretur. Receptacula ab iis S. Peronii et S. Boryi, forma 

 et magnitndine vix differunt. In S. scabripede vidi caulem communem tenuiorem, fere 

 potins compressum quam teretem, residuis ramorum delapsorum nodosum, nodis magis 

 quam in aliis Speciebus dispositionem disticham servantibus. Specimina, qua i haud pauca 

 vidi, plantain indicant lnuniliorein, pédalera aut parum ultra, eaulibus pluribus ex eodem 

 callo radicali exeuntibus. 



Tribus IV. Pteromorphœ frondibus a caule communi nunc compresso distiche alter- 

 nis, nunc a teretiusculo quoquoversum exeuntibus, pro œtate dimorphis; inferioribus sub 

 juniore stadio folia trichotomo-pinnatifida aemulantibus, superioribus adultioribus trans- 

 mutatis in ramos 1ère quoquoversum ramulosos; rachidibus raraulorum ab excrescente 

 lacinia interraedia folii trichotomi formatis, laciniis lateralibus ramulura utrinque fulcranti- 

 bus; vesiculis sphœricis muticis aut in intermedio rarnulo breviore singulis, aut in i>x- 

 crescente pluribus alternis. Tab. XV m. Tab. XVI — XVIII. 



1 ('IV. supra pag. L2. 



