Il' .1. G. AGÀRDH, SPECIES SARGASSORUM ,\l sl'HALLK, 



piant, quam qua? in inferiore planta adsint partes < p msi nondum transformasse. In his 

 Speciebus ramulos fructiferos proprios, axillari generatione ortas, non obveiiire posse, per 

 se patet. Quse igitur in Phyllotrichis reeeptacula adsunt, si quoque ramuli axillaris ad in- 

 siar sita. ejusque parte inferiore, pedicelli loco, stipitata, eandemque dispositionena racernoso- 

 compositam offerant, quam supra deseribere conatus sum, tamen ab his formationis modo 

 diversa esse, probe observandum tnihi videtur. Sunt vero etiam inter Phyllotriehas roodi- 

 ficationes in formationis modo receptaculorum, quas hoc loco breviter adumbrare conabor. 



Inter Pyllotrichas sunt Species nnnnulhe (S. varions (Tal>. XVI), N. vervucidosum 

 (Tab. XVIII) et affin.), quse foliis inferioribus trichotomo-pinnatifidis insignes sunt. Hsec 

 folia, (pue plerumque latiora et foliiformia permanent, cum foliis simpliciusculis aliarum 

 specierum analoga esse, vix dubium milii videtur. In superiore parte ejusdem plantas alia 

 obveniunt folia, laciniis angustioribus, ramellos a-mulantibus, paulisper diversa, csetertim 

 vero simili rnodo triehotoma. Ex laciniis horum foliorum supremis nonnullse, scaphidiis 

 praeg liantes, in reeeptacula convevtuntur. Nunc quoque hsec receptacula videre licet parte 

 sterili lacinise superata, ita ut de formatione receptaculi a parte folii transformata nulla 

 dubia permaneant. Ramulum fructiferum haud evolutione axillari progenitum fuisse, prse- 

 terea in liis evidentissime patet, utpote rami oinnes cxerescentes non ah axilla folii ful- 

 crantis emergunt, sed a lacinia média folii trichotomi ulterius evoluta formantur; (puire 

 quoque ramuli fertiles non uno folio bracteante sustinentur, sed laciniis geminis sterilibus 

 folii trichotomi quasi fulcrati obveniant (Tab. XVII, fig. 8 et 12). 



Aliam modifiationem in formationis modo ramuli fructiferi offerunt Species nonnullse 

 (S. Peronii, S. decurrens et affines), quse habitu suo peculiari inter alia Sargassa quoque 

 insignes adpareant (Tab. II et III; Tab. XV i et n). Frondes earum juvéniles foliuiu 

 pinnatifidum omnino referunt: et adultiores vix aliter mutatse sunt quam ulteriore decoin- 

 positione laciniarum folii primarii pinnatifidi. Una hujus Tribus .Species, 8. scabripes, hahet 

 folia frondis sterilis pinnatifido-Jaciniata, laciniis utroque latere rachidis conformibus (Tab. II, 

 fig. 2); in planta fertili lacinia intima foliorum persistit sterilis et non transmutât a (Tab. 

 II, fig. o); racliis vero ipsa folii pinnatifidi in rachidem filiformem ramuli fructiferi con- 

 vertitur, et lacinise superiores omnes in ramellos reeeptacula gerentes. Hoc modo lacinia 

 intima referre videtur folium quoddam fulcrans ramulo (quasi axillari) fructifero. l'nicui- 

 que folia inferiora hujus Speciei sterilia cum ramulis superioribus comparant] vix non 

 statim adpareat utraque essse analoga et ejusdem originis; at superiora diversa fieri prout 

 transmutatione, in unum aut alterum finem perducta, tanguntur. 



Alia' Species ejusdem Trihus (Phyttomorphœ) ita proxime ad S. scabripedem accedunt, 

 ni de conformitate evolutionis omnium vix quispiam dubitaaret. Ouicumque vero icônes 

 N. Peronii, a Mertensio, Turnero et Ktitzingio datas, comparanti vix non evidentissimum 

 adpare.ii raniulum fructiferum provenire ex axilla folii (phyllodii) fulcrantis. In S. Peronii 

 frondes primarise et juvéniles folium pinnatifidum omnino quoque referunt, laciniis singu- 

 lis ad divisionem pronis; quse postea evolvuntur, nunc pluripedales, sistunt rachides ra- 

 morum alatas, in quibus lacinias magis dissitas phyllodiiformes a partibus adparenter axil- 

 laribus ipsarum facilius origine diversas putares. Ximirum supra phyllodium adparenter 

 indivisum sape vix nisi prirnordium quoddam axillare adesf (Tab. XV, fig. I); ipsa côsta 

 rachidis, infra basem phyllodii subdivisa, unum brachium ad phyllodium fulcrans, alterum 



