10 .1. O. AOARDH, SPECIES SARGASSORUM AUSTRALIE. 



axillam émergentes adparent. In nonnullis Speciebus hi ramuli fructiferi simplices per- 

 manent, reeeptaculum quoque simplex, elavatum aut siiiqugefornie, in pedieello tenuiore 

 terminale gerentes. Foliis bracteantibus plerumque postea delabentibus aut obsoletàs, re- 

 ceptacula nuda persistunt, in pedicellis sensim prolongatis singula et adparenter terminalia; 

 al in ramulo, paulisper composite et ejusmodi receptacula numerosa gerente, racemum aut 

 paniculam terminaient sirnul constituentia. Receptacula hoc modo orta et disposita ob 

 veninnt in Speciebus numerosis Japonicis. Sunt aliae Species, bis proxinue, et ex îis- 



dem locis natalibus provenientes, in quibus pedicelli, initio axillares, magis sensim exore- 

 scere videntur in ramulurn inferne foliiferum; receptacula ad ultiora in his quoque adpaueant 

 in ramido folioso terminalia. Omnibus his Subgenus proprium Bactro-phyci instituai 1 . 



Sed in longe plurimis Speciebus receptacula axillaria sunt ad divisionem aut rami- 

 ficationem prona, et mox tinnt uno vol altero modo ramosa. Sunt Species (Tab. V — VII; 

 Tab. XXIX, fig. 4), in quibus reeeptaculum axillare ramulis pullulantibus mox ita de- 

 componitur, ut fruticulum axillarem, ramis ramulisque densissimis totum constitutum 

 aemulari diceres; Species his instructas alias Glomerulatas alias Fmticuliferas dixi. Sunt 

 porro Species, in quibus, sub ramificatione pedetentim perduota in receptaculo magis pro- 

 [ongato, fruticulus axillaris laxius ramosus obvenit, et hoc quidem nunc ita, ut et rami 

 singuli et rachides ramos sustinentes scaphidiis praegnantes adparent (Tab. XXIX, fig. 14): 

 ejusmodi reeeptaculum cymosum dixi, terminologia utens, jamdudum in Algologia intro- 

 ducta; nunc vero, in aliis Speciebus, rami inferiores principales et qui primi a receptaculo 

 primario emergunt, prout adultiores fiunt, sensim in proprio pedieello separantur (Tab. 

 XXIX, fig. 25). Si ejusmodi rami a receptaculo primario separantur numerosi, et hi sin- 

 guli per se iterum subdividuntur, cyma oritur composita, singulis ramis cymam simplicem 

 constituentibus. In multis vero Speciebus rami inferiores separati simplices manent et 

 singula receptacula pedieello suo proprio suffulta fiunt; ut sensim sensimque h:ec a re- 

 ceptaculo primario separantur, rachis primaria, magis magisque prolongata, in pedunculum, 

 pedicellos receptaculorum sustinentem, quoque excrescit. Receptacula hoc modo numerosa 

 proveniunt, singula adparenter simplifia, in ramulo fructifero racemum fbrmantia (Tab. XI, 

 lin'. 2 o. :; et Tab. XXX. fig. 11 et 17). 



Pro diversitate Specierum hi racemi receptaculorum aut breviores permanent, rachide 

 quin immo aliquando supra axillam folii vix émergente, aut sensim ita, elongati ut recepta- 

 cula singula et dissita dispositionera offerre videntur, quara Bactrophycis privant describere 

 inox supra conatus sum. In paucis Speciebus obtinere putarera, ut in racemo receptacula 

 intima denique ipsa decoraponuntur, hoc modo racemum primarium in paniculam conver- 

 tentia (S. Hendowii Tab. XI). Rarius adhuc obvenire mihi adparuit ut numerosa recepta- 

 cula racemi, omnia quasi ad divisionem prona, ramulo uno alterove instrueta aut ipsa 

 fureata observantur (S. concinnum, S. paniculatum (Tab. XII), S. cystophyllum). 



Quo ordine rami formantur in receptaculo magis decomposito difncilius judicatur; 

 in iis vero, quorum receptacula demum fiunt racemosa, eum evolutionis ordinem observare 



1 Jam in Specieb. Ugar. Iiis Speciebus Triburo propriam (Holophyllà) creavi. Kutzing iisdem duo Gênera 

 instituil {Halochloa e1 Spongocarpus), quorum eharaeterea niilii minus perspicui obvenerant. Ramuli retrofracti, 

 quos Halocldore t.ribuit, (diaracterein genericum sisinv regri) assumèrent. Ad Spongocarpum Fucum Sisymbrioidem 

 Turneri retulit, in quo foli» propria Sargassorum duh'cere putarem 



