RÔNGL. SV. VET. AKADEMIENS II A NDLINd AK. MANI). 23. N:o 3. 'M 



Species ita instituta ;i S. cincto differre videtur f'oliis brevioribus e1 raagis coriaceis, 

 cryptostomatibus aut nullis aut parum conspicuis, quo charactere ad S. Oocyste magis 

 tendit. Receptacula crassiora videntur et minus profunde serrata quain in vicinis Speciebus, 

 quasi ad S. Hornschuchii hoc modo accedens. 



87. S. Oocyste ./. Ag. Sp. />■ 317. (S. Esperi Bory nec alior.). S. compactum Bory 



Voy. Coquille? 

 In Oceano Pacifico calidiore ad oras Chilenses; ad Insulas Moluccarum. 



88. S. crispum Forsh FI. sEgypt. Arab. p. 191. J. Ag. Sp. p. 320. Dr Not. A/g. 

 Mar. Rosso, p. 7. Kûtz. Tab. Phyc. Vol. XI, tab. 4? Fur. latifolius Delile 

 Fgypt. tab. 54; an hue S. telephifoliuin Kiïtz. I. c. tob. 3? Tab. VIII. 



In Mari Rubro. 



Inter Species Maris Rubri haec plerumque facilius dignoscatur, licet folia in diversis 

 partibus plantae quoad formara magnopere diversa adpareant. Plantain Delilei hnc perti- 

 nere speciminis fragmento, ab ipso dato, in Herb. Agardii, certior factus snni. 



Suo S. crispo receptacula inermia tribuit Kûtzing; duni in S. crispo vero snnt pris- 

 matico-angulata et grosse dentato-serrata; quare Speciem ad Biserrulas pertinere patet. 

 In S. Telephifolio Kutzingii folia pinguntur minute denticulata, costa ad médium evane- 

 scente, nnllis vero cryptostomatibus praedita, quse mihi potins in S- crispum quadrare 

 videntur. 



89. S. Hornschuchii C. Ag. Sp. Alg. p. 40. J. Ag. Sp. p. 320. Menegh. Alg. Ttal. 

 Tab. 1, Jlg. 1. Hauch Meeres Alg. p. 301. Stïchophora Hornschuchii Kiltz. Tob. 

 Phyc. Vol X, tab. 71 (haud bona) \ Tab. IX. 



In mari Adriatico et Méditerranée). 



4* + *r* Parvifolia frondibus sœpe minutis omniumque partium exilitate insignibus, 

 foliis utroque latere costœ subœqualibus, vesiculis minutis in petiolo brevi sphœricis, 

 aut sœpe ob glandulas prominulas subangulatis. 



Species hoc loco conjunctœ ad varias alias diverso modo accedunt. Inter Species 

 malacocarpicas snnt Species, quas Glandularias dixi, Parvifoliis habitu proxinue, recepta- 



1 Speciem, sub no mine allato nullis dubiis vexatam, novo noiuine S. Salicifolii deuominare voluisse Mon- 

 tagneum, satis constat; contra liane innovationeni jam in Sp. Alg. indicavi quanta ambiguitate laboret nomen 

 specificura a Montagneo propositum. Hodie ad ea, (pue in Sp. Alg. attuli, referre sufficeret. Tantuin addere 

 placet, me postea comparasse iconein Buxbaumii, quam primus Fuci Salicifolii cujusdam auctor, Omelin in HiM. 

 Fiic Petrop. 1768, pag. 98 ut su;v Speciei typicam indicaverat — et quamquam iconem dictam fere pessimam 

 dicere liceret, tainen eain, ob rachidem muriculatani plantre tributam, vix dubie ad Sarg. linifolium referendam 

 ësse confido. Quo igitur jure prioritatis urget Montagne, Lamourouxianum Fucum Salicifolium Sargasso Horn- 

 schuchii nomen daturum esse — nonne eodein vindicare liceret Fucum Salicifolium, longe antea a Gmelino de- 

 scriptum Sarg. linifolio pertinere, et huic nomen tribuenduni esse. Mihi ejusmodi noraina, aliis Speciebus ab 

 aliis auctoribus adaptata, potissimum evitanda videntur. Ipsam iconem Lamourouxianam (Ess. pi. VII, fig. 'J) 

 ad S. Hornschuchii pertinere cum Montagneo lubenter assumerem; quamquam Bertoloni, qui iconem eandem ad 

 suam P. Salicifolium duxit, se ride Lamourouxii (in litteris datis) hoc fecisse monuit. Bory, qui in suo Herbario 

 ipsum il 1 ml spécimen, quod Montagneo argumento fuit mutationis propositae, conservaverat, nomen Fuci Salici- 

 folii tribuit plantée, quam cum Fuco Salicifolio Bertoloni identicam putavit Cfr. Exped. Morée sub n:o 1442. 



K. Sv. Vet. Akad. Hundl. Bd. 23. N:o 3. 13 



