KONGL. SV. VKT. AKADRMIKNX HANDLTNGAK. BAND. 23. N:0 3. 111 



Quale.m igitur Speciem hodie intelligo, S. lendigerum si S. vulgari dignoscatur pani- 

 cula receptaculorum inagis composita, ramis singulis iriferioribus in pedicello proprio sub- 

 separatis, fol i i s integriusculis, nunc parce undulatis aut dentatis, fronde tota magis con- 

 tracta, saepe vesiculis destituta, rachidibus raraorum sœpe (sub juniore stadio) muriculatis, 

 adultioribus sublaevibùs. A S. cymoso praecipue differt cryptostomatibus magis conspicuis, 

 unira utrinque extra costatn série dispositis, et receptaculis in ramulo magis racemosis. 

 Hoc modo Speciem inter S. cymosum et S. salicifolium intermediam facilius quis diceret. 



Si jure quodam assuràere mihi videor habitum omnium Specieriim pro diversitate 

 loei natalis alium esse posse, patet nonniillos characteres planta» Linnaeanae ab ipsa exposi- 

 tione pendere posse. Si eadem exstaret Species in sinubus profundi'oribus et minus ex- 

 positis, hanc alium habitum, forsan euin S. salicifolio magis cônvenientem, gerere non 

 aegrè conjiberem. 



Ut praeterea existunt in vicinis Speciebus formas foliis angustioribus et latioribus, 

 foliis simplicibus et foliis fùrcatis, ita quoque ad Insulas Bermuda plantam obvenire Steno- 

 phyllam foliisque nonnul'lis fùrcatis praeditam, quam ad S. linifolium retulit Farlow, me- 

 minisse plàcet. Haec S. stenophyllo, qualem liane ad Rio Janeiro lectam habeo, primo 

 intuitu simillima videretur. At specimina ex Bermuda tum rachidibus ramorum superne 

 muriculatis, tum cryptostomatibus utroque latere cOstae singulas séries formantibus a S. 

 cymoso stenophyllo dignoscatur. Mihi diversas formas affinium Specierum comparanti 

 haud absonum videretur plantam angustifoliam ex Bermuda ad S. lendigerum pertinere, 

 quamquam a forma depicta Turneriana habitu non parum diversam esse adpareat. In 

 specimine forma» angustifoliae quaedam folia intima latiora me vidisse, tacere non debui. 



119. S. trichocarpum J. Ag. miser. S. vulgare var. trichocarpum J. Ag. Sp. p. 343. 

 S. lin/fol lu m fi serratum Ag. Sp. p. 19. et Syst. AL/, p. 300. S. Boryanum 

 Kiitz. Tab. Phyc. Vol. AT, tab. 22. 



In Atlantico ad Gades; in Méditerranée sec. auctores. 



Formani adraodum insignem jamdndum memoratam, prppriam Speciem constituere, 

 hodie assumsi. C. Agardh, qui hanc formam ad S. linifolium retulit, tamen varietatem 

 consideravit insignem, quam vero cura Adriatica a Donati depicta planta identicam cre- 

 didit. In scedula Herbarii addidit folia esse serrata, caulem laevem nec muricatum, et 

 receptacula tenuiora. Folia rêvera sunt eximie linearia, costata et utroque latere costae 

 singulis seriebus cryptostomatum instructa. Receptacula sunt quam in plurimis longiora, 

 et magis decomposita cylindraceo-filiformia verrucosa, ramis saepe curvatis, ramulis in- 

 choantibus nunc spinulam minorent referentibus, nullis vero propriis spinulis instructis. 



Ut nomen Speciei auteposui illud a me olim varietati datum, utpote characterem 

 Speciei optime indicat, S. Boryi antea habemus, velut aliud S. serratifolium. 



■4 # # Cymis receptaculorum demain distractis, rachide sterili sensim evoluta suis 

 ramis receptacula singula aut plura, eodem modo composita, susùinenti; ramis 

 cymœ singulisque receptaculis vevrucoso-cylindraceis* 



