112 .T. G. AGARDH, SPECIES SARGASSORUM AUSTRALIE. 



120. S. brachycarpum {J. Ag. mscr.) S. lendigerum J. Ag. Sp. p. .'140 (parti m et 

 exclus. Synon.). 



In ( >ceano Atlantico lectura, reportavit nautà. 



Species Sargassorum Oceani Atlantici mihi oliin comparant! adparuit nullam esse 

 Speciera, quam ad Turnerianum Fucuui lendigerum, juin a Linnaeo descriptura, bene referre 

 licuit. Loeo citato jam dixi Tabulam Turneri potissimum indicare formam S. cymoso 

 vicinam; ipsam vero formam receptaculorura lancoideam et receptacula 1ère singula pedi- 

 cellata, qualia in icône exhibuerat Turnerus, non bene cum S. cymoso normali couvenire. 

 Hoc respectu aliam formam cura icône Turneriana melius congruere putayi, cujus tu m 

 haud pauca specimina ad oras Africae lecta, tura alia ex Oceano Atlantico a nauta repor- 

 tata habui. Hodie accuratius comparatis receptaculis diversarum Specierum, liane ultimam 

 formam Speciem sui jnris constituere putavi, exilitate partiura ab aliis Speciebus Oceani 

 Atlantici dignoscendara. Vesiculae rêvera sunt admoduro rainutœ, diametro lineam vix 

 superantes, in petiolo brevissimo sphaericae. Receptacula in ramulo brevissimo axillari 

 vix quartam partem folii f'ulcrantis longitudine aequant; inferiora in pedicello 1ère proprio 

 subseparata, verrucoso-cylindracea, utrinque attenuata, quasi racemum brevissimum for- 

 niantia; folia, circiter pollicaria, sunt supra cuneatam basera 1ère lanceolato-linearia, in- 

 tegriuscula ant subserrata, extra costam, non adraodura conspicuam, singulis seriebus 

 cryptostoraatum instructa; inferiora folia majora \idi, at tantuin in fraginento rami separati. 



Specimina alia, quœ supra memoravi, in Spec. Algar. formam ex Senegambia consti- 

 tuentia, ad S. vulgare magis accedentia hodie putarera, si quoque formam peculiarem 

 hujus sisterent. 



121. S. Siilhiloliuiii (./. Ag. mscr.) S. linifolium var. Salicifolium J. Ag. Sp. p. 341. 

 S. coarctatum Kiitz. Tab. Phyc. Vol. XI, tab. 22. 



In Mari Méditerranée 



Formam Sargassi Generis, in Mediterraneo frequentissimam, S. Salicifolium nominavi; 

 liane, foliis lanceolatis plerumque praeditam et cymis brevioribus instructam, a S. linifolio 

 maris Adriaticî vix Specie diversam oliin credidi. Formas dictas jam separavit Wulfen, 

 unara sub nomine Fuci natantis, alterara ut F. acinariara Linnaei enumerans. Utramque 

 formam snb nomine Fuci Salicifolii dein conjunxit Bertoloni, qui quoque utriusque dédit 

 icônes. Rachides ramorum in utraque forma saepe sunt muriculata?, nunc vero inermes, 

 nt in icône supra citata Ktitzingii; characterem certum nullo modo prsebent. Nec foliorum 

 forma? i ta. diversaa nt his certius dignoscantur. Cyraa? juvéniles utriusque Speciei axillares; 

 al in S. Salicifolio breviores permanent; dum in S. Linifolio iinnt in rachide cymae sensim 

 evoluta longius productœ, ita ut racemus evolutus folium fulcranssaspe superat longitudine. 

 Cyrnse utriusque Speciei cum œtate magis decomponuntur; in S. Salicifolio vero singulae 

 partes in novain cymam, ramis fasciculatim conjunctis compositam excrescunt; dum in 

 S. Linifolio singulae partes in ramis rachidis prolongatœ 1ère singuhe ant paucas dispositaa, 

 1ère racemum efficiunt, ramis racemi subdivaricato-patentissimis. Singulae denique partes, 

 quae ita formant nr, quoque formam paulisper diversam indnnntnr: tinnt in <S. Salicifolio 



