126 J. G. AGARDH, SPECIES SARGASSORUM AUSTRALIE;. 



Speciem dixi, sed tenuiorem et foliis magis meinbranaeeis instructam. Hanc ad formas 

 supra allatas proxime accedere patet; est forma vesiculis paulispcr aliter transmutatig, 

 pyriformibus parum diversa. 



Sarg. (cinctum var.f) apiculatuiu Grun. in Vice. Algol. Eritr. h:o 51. Sec frag- 

 inentuiii specitninis, quod vidi, a prioribus vix nisi vesiculis apiculatis diversum putarem. 

 Fx tenuitate rachidis in ramo ramulisque, quos vidi, plantam aquas paulisper profundioris 

 putarem, et ita forsan S. Vaysieriano analogam, et hinc vesiculis aristatis praeditam. 



Sarg. neglectum De Not. Alg. del. Mar. Ross. p. 12. <>1> exilitatem speciminis, quod 

 auctori debeo, vanum rêvera puto de hac Specie judicium ferre. Zanardini ne verbo 

 quidem liane Speciem memoravit. Nonnulli ejusdem characteres plantam S. apiculato 

 analogam, si non eandem, milii indicare videntur. 



6) Ex Tribu Cymosœ: 



S. diversifolium (Tarn. Hist. tab. 103) C. Ag. Sp. p. 29. Kiitz. Tab. Phycol Vol. 

 XI, tab. .11. Fucus Lavanditlœfolins Delile. jflSgypt. 

 In Mari Mediterraneo. 



Formant a paucissimis, ut putarem, observatam, a nemine, si q,uid video, rite in- 

 tellectam, Speciem sui juris sistere non œgre putarem. Spécimen nimium juvénile ]>inxit 

 Turner ad oras jEgypti lectum. Plantain eandem et ejusdem patriœ sub alio nomine a 

 Delile descriptam fuisse suspicor. Mertens in scedula speciminis, quod ad C. Agakdii 

 misit, utriusque plantœ identitatem indicavit. Hoc vero Spécimen Mertensianum sùpremam 

 partern rami sterilis sistens, omnino integrifolium, forsan postea dubiiun considei'atum 

 fuit. Bory (in Exped. Morea?) S. diversifolinm eniuneravit, ad oras Grœciœ lectum. 

 Kutzing icônes Turnerianas reddidit; plantam autem in Atlantico obvenire dixit. Ipse 

 eandem ni fallor plantam in sinu tranquillo ad Amalfi fructiferam legi, at hanc formam 

 S. Linifolii diu habui. Hodie Speciem sui juris considerare propensus suin. 



In S. diversifolio rachides ramorum teretiuseuhe, inferne denticulis îninoribns muri- 

 culatas, superne sublaeves. Folia — quœ in S. Linifolio et S. Salicifolio sunt magis coriacea 

 et cryptostomatibus evidentioribus, fere per singulas séries utrinque dispositis (in foliis 

 superioribus) instructa - in S. diversifolio vidi tenuiora, quasi membranacea, cryptosto- 

 matibus minutis aut minus conspicuis, sparsis aut multiplici série dispositis, munita. 

 Quoad formam folia superiora sunt magis oblongo-linearia, inferiora mine laneeolato- 

 oblonga. Hoc modo folia ad ea S. <;ymosi tendentia fere diceres. Vesiculas vidi Piso 

 minores et spha3ricas, petiolo sœpe ipsis longiore, nunc alato, suffultas. Cyma> recepta- 

 culorum axillares, vix dimidiam longitiidinem folii superantes; rami teretiuseuli verrneosi 

 et inermes subsquarroso-divergentes, superiores ciim rachide fertili confluêhtés, infimis 

 subdiscretis et brevi pedicello suffultis. Hac conformatione receptaculorum Speciem ad 

 Fruticuliferas magis accedere putavi; et dubius luesi anne S. diversifolium et S. Linifolium 

 ad lias proximas ponerem. 



S. Tasmanicum Sond. in Linn. 25, />. 673. Alg. Austr. sub n:o ô&i Hase mihi 

 omnino dubia. S. cymoso affine dicitur, at vesiculae nracrone aut folio termiuata' descri- 

 buntur, quod mihi indicare videretur Speciem ad Arthrophycos esse relerendani. 



