Analecta Algologica. 31 



(t)</ fiis/illnta monui. ramos ejusdem, eystocarpia generaturos, provenire in aliis et sua 

 dispositione propria diversos, el m suis functionibus propriis sufficerenl sterilibus pro- 

 priis conspicue majores, ita quoque de G. microphylla aliis stipitibus excrescentibus, 

 aliis inevolutis permanentibus judicandum censeo; et his exemptis suadentibus, 

 eodeui modo quoque de aliis Gigartinse Generis Typis diversis judicandum esse, id 

 mihi quidem vix dubitandum adparuisse confiteor. Pro diversitate igitur Typi alias 

 Gigartinas offerre partes sua- frondis omnes 1ère conformes, dum alise générant ramos 

 plus minus invicem diversos. quibus diversas Eunctiones quoque attributas fuisse 

 patet; el singulas bas partes, ad suas functiones diversas, ita iisdem adoptatas fuisse, 

 ut singulse singulis Eunctionibus sufficerent. Ipsos modos, quibus Species diversae 

 his diversis functionibua sufficere tendunt, esse varios; eosdem quoque obvenire 

 admoduni dissimiles née negarem; sin vero in diversis Typis et quin immo 

 in iis, quos Generis maxime dissimiles putantur, analogi obveniant, nescio sane 

 aune ex his ipsis differentiis dedueere lieeret argumenta evidentissima affiuitatis 

 intima', qua nectuntur Species Gigartinarum omnes, rêvera Generi pertinentes. 



His in génère dictis de ipso modo quo characteres Specierum interpretandos 

 putarem, de singulis characteribus quibus distant Tribus diversae, quas inter Species 

 fronde complanata instructas dignoscendas credidi, pauca infra singulas afferam. 



! Apode frondibus supra scutellum radicale immédiate expansis in frondem plus minus 

 reniformiter dilata. am et quoquoversum • spansam atque in laeinias vix 



défi ni ta» forma' subdivisant, totam planam at marginibua subincrassatam, cystocarpiis 

 supra unam paginam hemisphœrice prominulis, demum his evacuatis frondem fora 

 minibus pertusam linquentibns. 



53. G. apoda (J. Ag. mser.) '). 



Intei- Species Novœ V tlandiae diu in Berbario servatam habui Speciem, quoad liabitum 

 .Kodi ita simili unam, ut juxta banc ad intérim servatam retinere maluerim. qnam ignotis fructihus 

 eonjicere cainam Generi melios adproximaretur. Demnm vero mihi gratùlor babnisse fragmentnm 

 Speciminis, in quo eystocarpia rite evoluta indicare viderentnr structuram Gigartinie proximam, 

 quamquam in nonnnllis conspicue diversam. Quoad structuram frondis eandem convenire dicerem 

 cuni Speciebus hujus Generis rite planis; nimirnm contextam filis anastomosantibus, maculis panlo 

 majoribus, et exteriore strato filis longis monihformibus contexto, cellulis paulo brevioribus, quasi 



- rotundatas offerentibus, utmmque stratnm jungentibus; articuloa filorum interiorum elon- 

 gatos cylindraeeos, exteriorum magis conspicue moniliformibus extimovum tenuioribus. Demum 

 habere contigit fragmentnm Speciminis, in quo eystocarpia supra frondem conspicue emersa, intra 

 pericarpinm externnm nncleos quasi plnres Bingulos suo strato sterili circumambiente cinctos, gem. 

 midia sua aumerosa in his nucleolis foventia. speciem igitnr Gigartinis proximam judicavi et 

 inter eas ad species fronde omnino plana instructas potissimum accedentem. Attamen eystocarpia 

 tantum in una pagina provenientia mihi adparuerunt. ex qua adparentia forsan eonjicere lieeret 

 frondem forsan esse decumbentem, et poros, quos jnniores vidi tantum coecos et in una pagina 

 fructifère apertos, margine vero recurvato bujus pagina? cinctos, demum grandescentes et frondem 

 rite pertusam linquentes — haec omnia Speciem vario respectu ab aliis Gigartinis diversam indi- 

 care. non potui quin monerem. Porro observandnm putarem ipsam frondem mihi adparuisse rite 

 planam, nec eandem provenire ullo modo canahculatam, ut hoc in plnribns Speciebus, quas plana 

 fronde instructas plernmque dixerunt. Accuratius igitur plantam examinanti mihi, et prœcipue 

 juniorem, adparuisse diceren apodam considerandam ; in speciminulo, quod habui, adesse 



duas laminas, ab eodem pnneto provenientes, snffultas stipitibus haud lineam longis; in planta vero 

 magis evoluta me vidisse plantam rite apodam, quasi ipsam immédiate a fulcro scutato exeuntem. 



Acta lieg. Soc. Phytriogr. Lund. T. X. 5 



