8 J. G. Agardh. 



plicatis aliarum Specierum comparandam lubenter assumerem. comparatis prœcipue 

 ejusmodi formis. quales in Gigartina latissima Eaton et G. mamiUosa, quasi transitum 



parantes, cognitas novimus ; quamquam totuni habituin et characteres habituales 

 specierum hoc modo admodum mutatas fieri confitendum videtur. 



Si in Sjieciebus ipsa sua frondis forma quam maxime diversis, atque in his 

 Speciebus ipsam structuram frondis rêvera eandera permanere, quoad suas partes 

 constituentes; si in modo, quo sphserosporse colliguntur iu soros — quoque in Spe- 

 ciebus habitualibus notis quam maxime diversis — nullam observationem allatam novi, 

 ex qua deducere liceret alias species gerere sphserosporas aut sua dispositions aut 

 sua forma diversas; née ipsos nucleos cystocarpiorum — quoad ipsam suam struc- 

 turam — in aliis Cdgartinœ Speciebus obvenire quodam modo diversos; quaeritur rê- 

 vera, me judice, utrum bis omnibus congruentiis, quas adesse quoque ita indicatas 

 agnoscere opporteret. ut formas habitualibus notis diversas tamen ad unum idemque 

 (ienus rite relatas agnoscere opporteret. an suadentibus nonnullis Genus ita insti- 

 tutum in plura dissolvendum videretur. Mihi hac de re nulla omnino dubia per- 

 manere confiteor. Fructiferas partes consimiles generari quoque in Speciebus. habi- 

 tualibus notis admodum diversis; easdemque generari in his Speciebus congruentes, 

 adjuvante peculiari adparatu ramorum, hune in finem evidenter creato; id non 

 potui quin quoque considerarem sistere characterem affinitatis omnium. Si habi- 

 tualibus notis divergentibus medeatur evolutione peculiari ramorum, ipsas partes 

 fructiferas generantium. rêvera pro{)rium quendam valorem (ejusmodi ramorum 

 certum in finem provenientium) huic characteri attribuendum esse, lubenter 

 assumerem. 



Quum igitur de Gigartina dicitur: »Die Gattung umfasst mehrere verschie- 

 dene Gestaltungstypen, die vielleicht besser als sclbstàndige Gattungen gesondert 

 werden. deren genauere Abgrenzung aber erst aut Grund eines erneuerten Special- 

 studium môglich seyn wird» — multo potius urgendum mihi adparuisse dicerem 

 Species Gigartinœ, quantumeunque notis habitualibus diversas, tamen rite intellectas 

 in unum contineri Genus. bene distinctum. ipso illo adparatu sibi proprio quo partes 

 fructiferas demum congruentes générant. Hune adparatum non rite evolutum nec 

 in Khodoglosso. nec in Iridrea vidi; hinc Gênera hœc, si quoque aftinitate proxima, 

 a Gigartina diversa hodiedum quoque censeo. 



Comparant] mihi ita bodie tum habituales notas, quibus species (iigartinœ 

 Generis plus minus invicem differre viderentur. tum praecipue modos plus minus 

 diverse*, quibus partes fructiferas tum quasi prœparant, tum demum rite evolutas 

 générant, adparuisse confiteor dtapositionem Specierum ejusmodi characteribus du- 

 centibus quoque instituendam esse. Quum igitur bodie quoque Species baud paucas 

 mihi ; nter Species antea cognitas inserendas babeam, placuit 



boc lo lotam Seriem Specierum, qualem ratdonibus allatis instituendam 



credidi, sequenti modo redditam: 



