122 . J. G. Àgardh. 



Hsec est Species Chrysymeniœ Generis, tum sua structura frondis, tum dispositione cystocar- 

 piornm, quasi supra vélum, ;il> ipsa fronde separatum, nucleum generans; dum vero in Clirys. maria, 

 caule sùo firmiore instructa, vesiculsa frondis quasi racemoa terminales efficiant, aliter omnino in 

 Specie bodie descripta vesiculas frondis generari, et hoc modo habitum oriri admodum diveraum 

 facilius adpareat. Caulee nimirum elongatos et filiformes terminatos diceres unica vesicula, ab ini- 

 tio terminali. Infra hanc vesiculam, quasi caulem terminantem observavi nunc unicum, nunc ge- 

 minos ramulos latérales generari, ipsos sua minuta frondis vesicula terminatos. Hoc modo vesi- 

 culas ipsain fronilem constituentes, in suo ramo terminales dicere opportet, et singulas suo pedi- 

 cello suffultas, nunc vero quoque obvenire vesiculam quasi sessilem inter geminos ramulos novos 

 prolongatos intermediam. 



In Specimine Erythrocystidis Grevillei J. Ag. me quidem vidisse cavitatem interiorem per- 

 cuream adparatu quodam* filoi am tenuissimorum, quse fila arciculata dicerem art'culis prselongis, at 

 cantentu filorum quasi in partes subdisrupto; at luec fila in interiore tubulosa parte frondis spar- 

 sissima, attamen, si recte viderim, ramulis suis seque sparsissimis ad nucleos cystocarpiornm excur- 

 rentibus. Ipsam structuras) nuclei vidi qualem Ghondrieis characteristicam descripsi. Hinc et 

 Genus sui juris et rite dispositum putavi. 



XIX. De Mieropeuee, Génère novo Rhodomelearum, sua affinitate 



ad Trigcncam proxime accedente. 



Meminisse placet sub nomine Trigeneœ Genus proprium a Sondero jamdudum creatum fuisse, 

 quod vero tum quoad structuram frondis, tum quoad partes fructificationis parum intellectum, net- 

 quoad proprias suas affinitates rite cognitum diu permansisse, dicere fas est. Formas ejusdem sal- 

 tim duas hodie cosnitas esse, assumere ausus sum, quarum unam sub nomine Rhodomelœ Trigeneœ 

 a llnivcv descriptam et icône illustratam, suis ramis ramulisque a caule valide- sine ordine con- 

 spicuo egredientibus totam quasi horridam, esse eundeui Speciem, quam jam sub anno 1845 sub 

 Domine Trigenta ausfralis in Bot. Zrit. prima vice descripsit Sonder; alteram vero huic congene- 

 ricam esse formam, sub nomine Trigeneœ umbellatœ a me descriptam, quam ipsa ramificationis 

 norma, ramifl suis nimirum ramulisque, umbellas diceres umbellulasque formantibus, babitum sat 

 diveisuiu induentibus. Ut novis allatis speciminibus tum formas diversas Specieruni, tum struc 

 turam frondis el partium fructificationis rite cognoscere licuerit, mihi saltim magis magisque incre 

 Tisse Buspicionem Typum quendam Rhodomelearum sibi proprium in lus fonnis latere '). 



l'iantani aliam et suo adspeetu admodum diveisam - ipsam quoque suis chanveteribus sat 

 singularem potiue forsan quispiam putaret Dasyeis analogam, si quoque ramellis rigidiusculis 



') In niemoriam hoc loco revocare placet me in Anal. Alg. Cont. II p. 83 jam de structura 

 et affinitate proxima Trigeneae novas observationes ad ea attulisse, quse antea in Bidr. Alg. System. 

 \' I de affinitate el structura Generis dixi. Hoc ultimo loco duas Species diversas assumere ausus 

 sum, quarum 



1. Tbkii.m :\ \isnt\i.is Sond. = Rhod. Trigeneœ Harv. Phyc. tab. 126. 



Qualem hanc depinxU Elarvey, trondem totam ramulis sine ordine bene conspicuo horridam 

 dicerem veto bujus uondum vidi. 



2. Tbiqbn. dmbellata ./. Ag bujus tum cystocarpia valida, tum stichidia generi propria descri 



COnatUB sum, qualia bac vidi eadem quoad structuram ex ipsa structura frondis pcculiari 



potiasimum ezplicanda putarem. lu utraque Specie formas obvenire ramulis multo longioribus 

 Instructas vidi, quid vero ejusmodi forma' sibi valeant, mihi bodiedum dubium permanet. 

 jeneœ ejusmodi ramulis longioribus Bterilibus instructam me vi 

 ■ dicerem. 



