Analecta Algologica. 123 



instrui-tam — hodie deseribendam habeo, quam non potui quin certo reapeetu cum Trigenea con- 

 venientem suspicarer. Quamquam Gênas proprium, cai hanc plantain typicam esse suspicor, 

 carpiie adhnc ignotis, quoad suas affinitatee dnbiom dicere cogor; mihi tanien ad affinitates mntaaa 

 illustrandas quarundam Rhodomeleamm revenienti, novuni hoc Genus quoque ad affinitatee aliornm 

 Genemm illustrandas» sua eonfene, lubenter suspicarer. Seqaente igitur charactere Genus proprium 

 Rhodoinelearuni dignoscendum putavi : 



MlCROPEUCE, (rcn. nov. lU\o<h,meJearum, J. Ag. mscr. 



Frondis teretiusculse, piunatim quoquoversum rauiosae, ramis inajoribus adparenter 

 inarticulatis, siphouibus nempe interiorîbus insequaliter desinentibus. et corti- 

 cali strato cellularum minorum obductis; ramis vero minoribus insuper einit- 

 tentibus raruulos articulâtes inonosiphoneos, quasi inter cellulas corticales siue 

 ordine bene conspicuo proveuientes ; inferioribus (rainuJis) patentibus rigidius- 

 culis, divergeuter dichotomo-subpinnaiis mucronatis, superioribus iu apicein 

 quasi strobilaceura adproximatis. Cystocarpia . . . Sphœrosporœ iutra apices 

 rarnoruin polysiphoneos provenieutes. ob adparatum rarnuloruin braeteantium 

 in stichidium quasi strobilaceura conjuuctœ. întra cellulas stichidii brevissimas, 

 spirali ordine parurn conspicuo dispositas, singulae proveuientes, demum eruptœ 

 in axilla rarnulorum receptœ (et germinationem iucboantes?) vabdse. quasi 

 granulis formata? (repletœ), triangule divisée. 



Quoad characteres Rhodotnelearum re vera haud paucas obveuire et habi- 

 tuâtes et structura? differentias, quas in aliis earundera Typis plus minus perductas 

 observare liceat; et qui bus ducentibus de afhnitatibus Generum hodie sœpe aliter 

 judicare opporteat. quam sequi videretur iis suadentibus characteribus, quibus 

 Rhodomeleas olim deterrainatas et circumscriptas putarunt, id quidem Gênera iis 

 dem relata comparant! vix dubium adpareat. Rachidem polysiphoneam generare 

 ramulos monosiphoneos, id jam plurimis demonstratum novimus; ipsani rachidem 

 polysiphoneam obvenire posse contextam siphonibus aliis longioribus, aliis brevio- 

 ribus: eaudemque nunc quoque obvenire siphonibus quasi aliis principalibus. aliis 

 inter has intercalaribus et auastomosibu? coujunctas, id prseter alia Gênera docent 

 tum Trigenea, tum hodie descriptum Genus Mieropeueis. Sphaerosporas nunc obve- 

 nire in ramulo, aliter vix mutato. uno aut altero modo dispositas; in aliis vero 

 easdem obvenire in ramo. aut parte frondis plus minus transmutata dispositas. id 

 ab omnibus hodiernis Algologis aguotum putarem ; et mihi quidem in Generibus 

 Rhodomelearum disponendis hanc dispositionem sphœrosporarum sistere characterem 

 quendam princi paiera, non potui quin agooscerem Ramulis igitur sphserosporiferis 

 tum plus minus transformatis et alias formas offerentibus, tum sphserosporas alio 

 modo dispositas generantibus. id non potui quin characterem quendam principalem 

 sistere considerarem. Mihi ita judicanti ipsam formam rami spruerosporiferi, ejus- 

 que structuram. velut ipsam modum. quo sphaerosporas dispositas et conservâtes 

 vidi in planta, quam Génère Micropeuci typicam consideravi, ab omnibus aliis ita 

 differre adparuisse confiteor, ut typuiu Generis proprii in ea recognoscere egomet 



