Analecta Algologica. 141 



iinuiii aut ad alterum organorum Genue apta viderentur, id hucusque tantum in Speciebus Sarco 

 meniœ observatum putarem — at in lus, al putarem, quoque Generi characteristicum. 



Rêvera mihi hodie adparuisse conâteor pecaliarem quandam vim diversitatibus hujus generie 

 attribuendam esse. Heminisse opportet in Florideîe quasi normale consideratum fuisse, alia esse 

 Dndividua, quee ad cystocarpia geueranda, alia, quee ad sphserosporas proferendas instituta vide 

 rt-ntur; ipsis vero Individuis, hos fructus diversos generantibus, tamen invicem antea vix conspicue 

 iliversis. In Sarcomeniis vero, quales lias tnihi hodie COgnitas putarem, typicum quasi mihi adpa 

 misse totam ramiricationis normam, et hoc modo totum habitum mutare Individua, quse ad alia 

 fructificationis organa generanda prseparantur: in Individuis nimirum demum cystocarpia gênerai mis 

 esse ipsos ramos — quales in fronde sterili obveniant, et sua forma et sua dispositione dignoecendi, 

 qui suo modo transmutati cystocarpia générant; in aliis vero Individuis, quœ ad sphserosporas 

 generandas prsedestinata adpareant, ramelli proveniunt et sua forma et suo originis modo diversi, 

 in quibus demum aut stichidia generantur, aut antheridia (quseque in suis individuis diversis), 

 Mihi quidem, hanc organisationem in diversissimis quoque Speciebus Sarcomenise revenientem obser- 

 vanti, adparuisse dicerem id sistere characterem Generis ita peculiarem, ut posthabitis fere omnibus 

 aliis Specierum diversitatibus, non potui quin eandem Generi Sarcomenise quani maxime charade- 

 risticam considerarem. Mihi vero ita judicanti quoque confitendum adparuisse ipsum hune charac- 

 terem obvenire debere plus minus conspicuum prout Species diversse tum sua forma frondis <li 

 versa alio modo partes fructiferas générant, tum ipsas partes fructiferas al) aliis partibus frondis 

 plus minus adparenter diversas — prout neinpe plus minus transmutatas — générant. Facilius 

 rêvera mihi persuadeam stichidia — quse et sua forma et quoad suam organisationem simillima 

 obveniant in Speciebus, quarum frondes quoque admodum dissimiles generantur — et adparenter, 

 tum quoque quoad gradum et situ m in fronde, obvenire debere plus minus diverSa in aliis Spe 

 ciebus, ipsa forma diversis; et hoc modo oriri diversitates, quibus ne decipiamur probe caveatur. 

 In fronde igitur teretiuscula Specierum Sarcomenise, quas olim ad Polysiphonias relatas fuisse no 

 vimus, stichidia quse in bis obveniunt, parum a fronde sterili, ipsa sua forma abludentia adpareant 

 — dum in fronde Delesserioidea stichidia, quoad suam structuram Sarcomenioideam conformia, at 

 et suo dispositions modo et gradu, quo a sua fronde di versa adpareant, admodum aliéna viderentur 

 ab iis aliarum Specierum, quas aut Polysiphonias aut alias Florideas magis referre videretur. 



Quales igitur Sarcomenise Generis characteres hodie mihi cognitos putarem, eosdem dicerem 

 in S. Delesserioide et suo proprio modo quam maxime evolutos, tum quoque hanc ob causam faci- 

 lius forsan quoque interpretandos. Axile igitur quoddam stratum adparenter Polysiphoneum ad 

 esse, et ex hoc strato ipsos ramos proprios provenire oppositos, id ex planta juvenili comparata 

 me didicisse putavi; Serius vero regionem illam costalem provenire, cujus evolutione habitum illum 

 Delesserioideum, quem Sarcomenise Generi characteristicam putarunt ; hanc vero evolutionem uunc 

 quoque in nonnullis Speciebus aliis obvenire plus minus perductam, nunc variis modis mutatam; 

 et ita diversis Speciebus alium habitum bis tribuentem. Prseter ipsos nimirum ramos proprios — 

 quos ab ipsa costa provenientes et oppositos vidi atque sua structura cum fronde primaria con- 

 gruentes — alios observavi ramulos (adparenter a strato corticali exeuntes, et ipsa quoque sua 

 structura diversos) quoque alium in finem creatos. Hos ramulos sua dispositione cum ramellis 

 istis quos adventitios dixerunt, nullo certo ordine provenientes lubenter compararem. Transforma 

 tione ipsorum ramorum (quos oppositos dixi et ab ipso strato axili provenientes) cystocarpia gène, 

 rari: a ramellis vero adventitiis generari organa, quse demum, et in suis ramellis ultimis générant 

 organa (in diversis vero Individuis obvenientia) quorum transformatione aut stichidia aut anthe- 

 ridia generantur — consimilia illis organis, quibus in aliis Rhodomelearum Generibus natunun et 

 functiones conformes tribuere consuevimus — id quidem in plurimis Speciebus, a me ad Sarco 

 meniam relatis, me observasse, hodie addere placuit. 



2. Saecom. Dasyoides. Qualem hanc exsiccatam (et sub exsiccatione plus minus mutatam 

 saepius vidi) totum habitum magis Dasyam quandam referre dicerem, quod ipso nomine Speciei 

 dato quoque indicatum voluerim. De typica dispositione et differentia inter ramos proprios rame! 

 toeque œgre in hac Specie judicare licere, confitendum videretur. In fronde tamen ejusdem, melins 

 sub exsiccatione prseparata, ohservare credidi segmentum frondis transversale esse rite oblongum, 

 mediana nempe regione frondis incrassata, ipsis alis rotundato margine cinctis. Rami ab utraque 

 fiondis pagina et ab unaquaque regione (segmenti) geuerati, aliis a costali regione provenientibus, 



