Analecta Algologica. 145 



observavi, revenire posée in aliis Speciebus, si quoque minus perductum, id mihi hodie Species 

 Saroomeniœ iterum examinant] non tant,nm conjiciendum, sed rêvera sat conspicuum adparuisse 

 denique cunfitendum videtur. Quamquam igitur in Sarc. tenera seginentum transversale frondis 

 rêvera ainbitu ovatuni observaveram, et ita unum latas dorsale, alterum ventrale suspicandum for 

 san videretur; et in parte frondis fertili cystocarpia vidi in ramis superioribus subsecundatim dis 

 posita; (amen nos eharacteres non ita insignes mihi adparuisse confiteor, ut his ducentibus dispo- 

 sitionem quandam dorso-ventralem in hac Specie mihi olim suboluisse dicerem. 



7. Saecom. tenera. 



Comparanti vero mihi hodie Sarc. secundatam, qualem hanc quasi typicam observare contigi) 

 rite evolutam, revenire placuit ad alias quoque formas Generis, ramificatione secundata conformes; 

 et hoc: modo prseinunito mihi adparuisse in ramis S. tenerœ, adparenter dichotomis, uumn latus 

 dorsale, alterum ventrale esse recognoscend'un; quod adhuc evidentius fieri putavi dispositione 

 cystocarpioruni, quse generantur interiora, ntroque latere costse secundata; attamen in dorsali latere 

 huju8 Speciei me quoque fila sterilia qusedam sparsa observasse, ventrali vero latere tum eysto- 

 carpia maturescentia, tum fila qusedam adhuc persisteutia obvenire. Ipsum hoc cystocarpium fere 

 ovatum vidi, atque a superiore pagina prominulum, ipso pericarpio ecorticato. Ramulos spb»ro- 

 sporiferos longis seriebus secundatos, quoque in planta exsiccata hnjus Speciei dignoscere mihi 

 licuisse dicerem. 



8. Sabcom. dolichocystidea (J. Ag. I. c). 



Eandem dispositionem partium, quam in S. tenera velut in S. secundata sat conspicue cou 

 venientem observare credidi, quoque in S. dolichocystidea obvenire, facilius quoque mihi persuasum 

 habui, quamquam in planta multo magis elongata hanc ramificationis normam non aeque perspi- 

 cuam obvenire confiteor. 



9. Sarcom. VicTOBiiE Harv. et J. Ag. 



Speciem hanc, quam quasi typicam consideravi Speciebus Polysiphonioideis Sarcomeniœ Ge- 

 neris, structuram et habituales formas Polysiphonise ita referre ut hanc Speciem ab initio a Harvey 

 sub nomine Polysiphonise distributam fuisse constat; meminisse quoque placet Species hac struc- 

 tura congruentes ita facile fieri sub exsiccatione corruptas, ut segre de hac structura ex Specimi- 

 nibus Herbariorum certius judicare liceat. Qualia specimina bene exsiccata observavi, in his fron- 

 dem rite teretiusculam vidi ; hinc sectione facta transversali siphones circa axilem tenuem 4 majores 

 fere in orbem cruciatim dispositos vidi; hos vero exterioribus cellulis ita cinctos fieri ut ramos 

 omnes teretiusculos et corticatos lubenter dicerem in speciminibus magis evolutis; nec propriam 

 quandam dispositions diversitatem inter ramos ramulosque dignoscendam putarem, nisi in Speci 

 minibus rite completis ramos sparsim oppositos generari quispiam animadverteret ; et in Individuis 

 uberius stichidiiferis tendentiam quandam ad dispositionem secundatam quandoque me vidisse pu- 

 tarem. In Speciminibus vero, ut putarem facillime sub exsiccatione oollabentibus, segre certam 

 quandam dispositiouis normam detegere licere, et totam plantain desinere dicerem in suos ramulos 

 adparenter penicillatos. In planta vero féliciter prseparata observare licere ramos ramulosque pro- 

 venire eximie patentes, quasi corymbos formantes, et numerosas ejusmodi ramos subsimili modo 

 conjunctos mihi adparuisse. Denique vero addere placet me antheridia in S. Victoria: observasse 

 conformia cum iis quae in aliis descripsi. 



Quamquam igitur Species Sarcomeuise Generis diversas tum in dispositione 

 partium, tum aliis ebaracteribus quibusdam diversitates admodum conspicuas pro- 

 dere mihi adparuerunt, tameu nec ab uno, uec ab altero diversitatum génère con- 

 sequentias quasdam in limitibus tum ipsius Generis, tum in affinitate Generis diju- 

 dicanda longius ducentes assumendas putarem. Comparanti nimirum ipsas partes 

 fructiferas Sareorneniœ, easdem et in Speciebus quoque quam maxime diversis sua 



