152 J. G. Agardh. 



membranam frondis exteriorem) supra parteru obovatain proximœ cellulse; duui 

 eodem modo partein obovatam intrudentis cellulse (adhuc obtusam) vidi couformi 

 appendicula ab alia cellula proxime vicina proveniente depressam. Cellulas igitur 

 nostrae planta? Californicae non tantuin quoad suam formam (inirabili dicerein modo) 

 fieri mutatas, et hoc fieri certo quodam modo et sine dubio certum in finein per 

 fici. Si in Speciebus Porphvrœ propriis appendices conformes excrescentes videre 

 liceat in fila illa quibus froudium partes intimas in caulem quodammodo proprinm 

 transmutata — et hase fila ad superiorem frondem sustinendam apta — nonne 

 suspicandum videretur consimilera quendam in finem appendices in Planta Cali- 

 l'ornica generatos provenire — nimirum ut his adjuvantibus raonostroinaticae ejus- 

 dem cellulas invicem continerentur. Si unaquœque cellula ex uno apice expanditur 

 in appendiculam. eandem cum alia cellula conjungentem; supra alteram vero suam 

 partem incrassatam recipiat consimilem appendiculam, ab alia cellula emissam. 

 t'aeilins pateat totam structuram hoc modo arctius in formam frondis definitam 

 contineri. 



Ipsam vero formam endoebromatum (aut forsan rectius diceretur cellularum 

 interiorum. intra cuticulare stratum nidulantium), quam ab initio magis cubicas 

 diceres. sensim vero fieri magis oblongas, et demuin emissis appendicibus transire 

 in formam obovato-appendiculatam ; ex altéra vero parte quoque ipsam mutatam 

 fieri intruso appendice alterius cellulas, et ipsam hoc modo quoad ipsam suam for- 

 main quam maxime mutatam sensim fieri patet: ex una parte expansam in appen- 

 dicem suum proprium; ex altéra ipsam depressam (si non canaliculatam putares) 

 intruso appendice supra partem suam crassiorem; nonne pateat ipsam formam 

 ejusdem fieri debere omnino diversam — nempe magis ovalem in média sua parte 

 apicibus utrinque attenuatis. Hinc in fronde superiore et adultiore cellulas non 

 tantuin quoad suam formam mutatas, sed totam dispositionem cellularum aliam 

 ad parère, quam eandem in partibus inchoantibus vidi: cellulas nimirum adultiores 

 fieri inagis fusiformes, média parte sua incrassata primariam cellulam représentante; 

 apices au te m utrinque excurrentes in apiculos tenues acuminatos sistere partes ap- 

 pendicibus ortos, mutua pressione adbuc magis attenuatos. Ipsam dispositionem 

 cellularum hoc modo omnino aliam videri a facie observatam; nempe in seriebus 

 vicinis quasi alternantem (cfr Tab. I fig. 5 a et 5 d). 



Cellulas igitur plantœ nostrœ Californie® deinum obvenire et quoad suam 

 formam et quoad suam dispositionem ita diversas, ut eandem sistere Typum Gene- 

 rioom proprium, haud dubitanduœ mihi videretur. Hune vero typum Genericum 

 sua affinitate proxime ad Porphyram aocedere, id quidem nullis dabiis vacare pu- 

 tarem, oomparata tota stractora et evolutionis aorma atriosque Generis; et compa- 



qnoque modie cliverais, quibus vi<li utrumque Genus suo modo proprio |»ri- 

 miii'iani structurai!] transmutare. Quales primarias cellulas in utroque Génère birna- 



vridi, vix <litTcrentiam <|iiaii(lam aut l'onna' aut disposition^ ad- 



putarem; quoque in modo, quo hœ oeUulsB in aooreecente fronde mutantor 



oertum in finem, analoj onspiouam in Typia bis Generibus diverois adesse 



