1.4 J. G. Agardh. 



XXII. De Seœnophora, Genus novum Fucacearum, Cysloseiris 

 proximum, constituente. 



Frons pinnatim decomposita dendroidea, caule proprio ramisque firmioribus tere- 

 tiusculis, ramulisque conspicue cliverais, capillaceis, ex tereti compressis dicho- 

 tomo subpinnatis, corymbos latérales et terminales (in rauris conspicue cras- 

 sioribus) fonnantibus. Vesiculse nullse. Scaphidia in ramulis capillaceis, aliter 

 non transformatis, inflata, sparsius aut densius superposita, interjecto spatio 

 sterili longas séries plus minus conspicue monili formes formantia, singuljs sub 

 utrinque promiuulis, ubi densiora in seriem moniliformem conjuncta. 



Me judice hœc est typica planta novi Generis Fucacearum, suo habitu Cysto- 

 phoram potissimum referens, at scaphidiis non in receptacula conjunctis a Cysto- 

 phora, velut a Sargassis quibusdam (crinalibus) facilius distincta; et hoc charactere 

 ad Fucaceas quasi inferiores referenda. Caulis primarius teretiusculus firmus, pen- 

 uain columbinam ut putarem demum crassitie superans, exsiccatione firmus, durus 

 et nigrescens, dichotomiis distantibus subpinnatim ramosus, ramis terminalibus 

 clongatis, sursum attenuatis et superne desinentibus in ramulum suis lateralibus 

 iuferioribus couformem, at ipsum in ramulos novos pinnatim subdivisos festinantem. 

 Inferiores rami latérales fiunt sensim cauli conformes, utpote magis abrupte desi- 

 nentes in fasciculos ramulorum multo tenuiorum, qui ramificatione dichotomo- 

 pinnata demum subcorymbosi adparent. Ramuli horum ima basi teretiusculi, fiunt 

 superne sensim complauati, dimidiam lineam latitudine inferne vix aequantes, apice 

 fere filiformes et acumiuati; stériles Dictyotam quandam angustam referentes, fer- 

 tiles secus mediam laminam scaphidia submoniliformiter seriata demum evolventes. 

 Begmento transversali facto per partem mouiliformiter inflatam scaphidia vidi, nunc 

 singula, nunc gemina adproximata, quasi utroque latere costœ suo ostiolo aperta; 

 et ejusmodi scaphidia, in segmentis foliorum fertilibus dense adproximata, folia 

 fertilia nunc submonilifonnia reddere diceres. In Specimine a me examinato sca- 

 phidia adbuc juniora dicerem, at eadem ostiolo et propria structura scaphidii, quin 

 itiani una aut altéra spora inchoante instructa observavi. Hinc, me judice, nec de 

 affinitate, nec de typica distinctioue Generis dubitandum, mihi adparuisse contiteor. 



Qenerifi referendam, quam dispositione oelhdarnm monostromatica distinetam credidi. Dum vern 

 " bac sectione Generis plurimœ Speciee dignoncantur suo colore in roseum tendente, Speciem 

 dictais Californioom suo violaoeo oolore ad P. laciniatam accedere dieerem. Usina Speciem a plu 

 riboa ad littora Californiea leotam nabui, tora suo colore obscare-violaceo et tonna ErondJa magis 

 cuneata distinetam, sœpiua sua longïtudine pollicari aut Beequipollicari, demum forean in magie 

 oblongam Boni item, Speciem sistere soi juris, nomine P. violucerr a \ue bodie distinctam. 



Specimina qnee vidi. uepiua obvenire ridentur in aliis partiboa fitiJormilMN natantibus, iu cœspi 

 tiiluH minntoa collecta Sectione Eacta transversal] ejnsmodj Erondis, vidi endoebromata Interiora 

 rite Buparpositej i|>-«> endoobtomase <iuani tai^aaa paîtrai mapiiimtl ■quanta, 

 innii.ju.' macgbibefl bynliais eandeu latitudinem attingeutibus taotaso. 



