Symbolae ad pteridograpliiam et Characeas Hungariae praecipue Banatus. 



789 



ad varietatem fronde ambitu angustiore, „pinnulis rh ombeo- ovatis, 

 serrato spinulosis" (Sw. Synops. Filic. p. 53) infimis anticis reliquas 

 duplo superantibus „angulato-lobulatis, ultra pinnae proximae, 

 superioris pasin (sie) plerumque exsertis" (Huds. hört. Kev. praeditam 

 quam cl. quondam Swartz). 



b) A. lohatum (pro spec.) describit. (vide Schkur tab. 40! Moore: The 

 ferns etc. tab. XI!). Huc refero y. tinib rat ic atn Milde. Legi in rupibus Biliäna 

 ad pagum Plugova, in silvis subalpinis montis Kunt ad Neu-Szädova, in alveo 

 Zseraleu et in monte Hunka Kamena ad Thermas Herculis; in valle Klopoti- 

 vensi Transsilvaniae, in valle Nagymelyvölgy, et in monte Jacobi ad Quinque- 

 ecclesias (Ä. hastulatum Simkovics exsicc. ! non Tenore!). 



In saxosis montis Hunka Kamena copiosae proveniunt etiam formae 

 Aspidio Lonchitidi Sw. non alienae, quas divus J. Sadler anno 1820 in 

 „Abumbrati one Epiphy llo sperma rum Hun gar iae et T ranssilvaniae" 

 Asp. intermedium (non Willd.), decem annis post in libro „De Filicibus 

 veris" A. munitum describit. Apte monet Milde in libro „de Filicibus 

 Europae", p. 105 has neque hybrides esse, neque formas medias inter Asp. 

 Lonchitidem et A. aculeatum, sed statum juvenilem esse A. lohati Sw., 

 nondum vel parce tantum fructiferum (ut in specimioe Sadleriano vidi), dum 

 segmenta I. o. serrata, lobata, fissa aut partita (non pinnata) sant. 



Botanici recentiores divos D. Koch et Milde secuti speciem et varieta- 

 tem Swartzianam vulgo A. lohatum et sequentem (i. e. A. angulare Kit) 

 vocant A. aculeatum, A. angulare Kit. iterum cum Aspidio Braunii 

 Spenn. non recte conjungunt, vel nomen Kitaibelianum collectivum praeterire 

 voknt. Divus Linne, a quo nomen specificum „aculeatum" oritur, tres nunc 

 notas formas affines certe non distinxit, eins Polypo dium aculeatum est 

 igitur Speeles colleetiva. leones ab ipso eitatae: Pluck. almag. t. 179, t. 6! et 

 Morison bist, plant. 3. p. 580 sect. 14. t. 3. f. 15! indueunt eerte plantam, 

 quam botanici nunc A. lohatum vocant (= lohatum var. Milde), altera 

 Pluck. almag. t. 180 f. 1! est ieon omnino falsa, longitudine deminuta, proxime 

 tamen ad A. angulare Kit. spectans. 



Auetor Aspidii aculeati Swartz (non Milde) in Synopsi Filieum 

 (Kiliae 1806) tunc temporis duas tantum formas huius affinitatis novisse vide- 

 tur: A. aculeatum anglicum pinnulis integris et eius formam, A. loha- 

 tum pinnulis serrulato-spinulosis praeditam. Ad suum A. aculeatum is quo- 

 que icones a Linnaeo laudatas et tabulara Schkurii (Cryptogamische Gewächse 

 t. 39:) instructivam refert, quae minime spectant ad A. angulare Kit, sed 

 pro maxima parte ad A. lohatum Sw. et auct. recent. icon vero Schkurii 

 t. 39 distincte ad A. aculeatum typicum, quo etiam Milde in Filic. Euro- 

 pae et Atlant, p. 106, eam pertinere dicit. 



Etiam in herbario Willdenowii sub nomine ,,A. aculeatum'' (nr. 19790!) 

 et lohatum'' (nr. 19796!) asservatas vidi formas Swartzianas, recte igitur 

 stirpen Kitaibelii {A. aculeatum Milde non Sw.) in spec. plant, anno 1810 

 novam descriptam recepit Cl. quondam Do eil in fl. Rhen, formam Swartzii 



