790 



Vincentius de Borba 



quasi typicam ,,Ä. aculeatum a) vulgare'' et sequentera ,,A. angulare'' 

 nominat; nec non divi Moore in libro: The ferns . . tab. X et XI! et Met- 

 tenius: „lieber einige Farngattungen" cum Swartz consentientes plantam, 

 cuius aream in Hungaria geographicam supra enumeravi, pro A. aculeato Sw. 

 (tab. X), eiusque varietate lohata Sw. (t. XI) et plantam nec in Anglia raram, 

 quam Milde „A. aculeatum'' descripsit, pro A. angulari (t. XII!) habent: 

 itaque porro non dubitandum non recte A. aculeato Sw. speciem Kitaibelia- 

 nam, quae' eadem ac Asp. hastulatum Ten. est, subiicere aut quum Swartz 

 hanc vix novit, „b) Swarzianam" vocare, sed nomen Linnaeanum A. lo- 

 hato Milde et auct. recent. et eins varietatibus adhibendum esse. 



A. angulare Kit! in Willd spec. pl. V. p. 257, anno 1810. (Sadler, de 

 filicibus veris, p. 39. Th. Moore: The ferns . . tab. XII! A. hastulatum len. 

 fl. Neapol. tab. CCL! et Todaro fl. sie. exsicc. 453! A. aculeatum Milde et 

 Auct. non Sw. A. aculeatum b) Swartzianum Koch). Filix frequentissima 

 in silvis demissioribus Banatus, dum praecedens A. Zo & a^ww Sw. hic regiones 

 superiores ascendit. Copiosum in silvis ad Versec, in valle Berzäszka, ad 

 Szwinica sub monte Treszkoväc, ad Plavisevica, Dubova (Kazanthal, Czukar- et 

 Golecberg) ad Orsova, Vercsiorova Valachiae et ad Thermas Hercolis. 



Vidi specimen autoris authenticum speciosum et in herbario musei 

 nationalis pestinensis et in eo Willdenowii Nr. 19792! Cl. quondam Milde unum 

 tantum speciminum trium in herb. Willd. asservatorum „A aculeatum Wil^Q 

 (= angulare Kit) agnoscit, alterum pro Aspidio Braunii Spenn. tertium 

 pro forma intermedia habet (conf Filices Europae et Atlantidis p. 109). Quum 

 mihi vicissitudines omnes A. angularis, stirpis in Banatu tarn vulgaris bene 

 notae sind, duo haec posteriora, nondum bene evoluta vix a Kitaibel edita 

 censeo. Ille fide speciminis authentici, in herb. mus. nation. pest. bene asser- 

 vati (!) speciem suam minime cum formis similibus confudit, nulla igitur causa, 

 ut Vülunt alii, nominis Kitaibeliani delendi, neque ratio caracteribus discrepan- 

 tibus et fide speciminis etiam Willdenowii primi certi, quod ctiam Milde ad 

 buum A. aculeatum verum (quod ut supra vidimus idem est ac A. angu- 

 lare Kit) refert, cum A. Braunii conjungendi. Divus Milde et illum secutus 

 cl, Garcke in flora Germaniae borealis fide speciminis Willdenowii primi eo 

 iure Hpeciem Kitaibelianam cum A. aculeato b) Swartziano Koch conjun- 

 >(ere potuiwsent, quo fido 8))ccimini8 secundi Aspidio Braunii post- 

 resp. praetulf-Tunt. Quum vero Htirps banatica [Ut vidimus neque cum A. acu- 

 leato Sw. et var. lohata Sw. confundi potest. noiricn KitaibcJiaiiuin aetjuc ac 

 Spennerianum, priuH A. angulari non recte subiectum, in principem , quem 

 aotea obtinuerant, locum restitucndutn. 



Icon Tenorci, Kpccimina sicula (Todaro exsicc. 453!) florcntina (Ascherson 

 ezüicc. I), hadcmia '\. Braun!; et pyrenaica. (in iiorb. Kurl/!) cum Airmis bana- 

 tici» exactc congruuiit, »pecimina anglica et indica (herb. Mott. !; magis dificrunt. 



A. Braunii Spenn. {A. jiiloHum Schur.! in herb, A. Br , A. angu- 

 lare Auct, Milde, Garcke non Kitj in nilvis Hubalpini.s Kunt ad Neu-Szadova, in 



