Till Algernes Systematik. dd 
X. Halimeda Lamour. 
Ut Genus sui juris jam 1810 a Lamouroux propositum et in Bull. 
Philomat. 1812 charactere definitum, dein in Hist. des Polyp. Corall. flex. 
1816 ulterius illustratum fuit. Que ibidem enumerantur species, omnes 
ad hodiernum Genus quoque pertinent. Quod a Lamarck fere contempo- 
raneum conditum fuwt Genus Flabellarie (Ann. du Mus. 1813 p. 299) et 
Udoteas et Halimedas recentiorum comprehendebat; mnec in sectionibus 
duabus, quas HFlabellarie instituit, Halimedas ab Udoteis rite separavit. 
Genus Halimede merito quogque ab omnibus Algologis sequentibus adop- 
tatum fuit. 
Differentiam Halimede et Udoter in eo posuit Lamouroux, quod in 
speciebus Halimede frondes quasi ärticulis externis concatenatis constant, 
dum in Udotea articuli desiderantur; animadvertit qgquoque Lamouroux 
zonas concentricas, in pluribus Udotexe speciebus conspicuas, nullomodo 
cum articulis Halimede analogas considerandas esse. Cognita hodie videtur 
species (Udotea Halimeda Kite. Tab. Phyc. vol. VIII. tab. 26 ID, in qua 
frons, fere articulatim subdivisa, zonis concentricis notata  depingitur. 
Mihi hec species ignota manet; at Kätzingio hec quoque species Udoter 
consideratur. 
Structuram frondis interiorem jam a Solandro indicatam et pro tem- 
pore haud male icone redditam fuisse, satis constat. Vegetabilia vero illa, 
que calce incrustata viderunt, diu et fere usque ad Decaisneum animalia 
considerarunt, et hac opinione decepti structuram observatam vario modo 
minus feliciter interpretari conati sunt. Errore hoc liberati, dein plures 
structuram Halimede eximie illustrarunt (cfrs. Kitzing Phycol. Gener. tab. 
43 II; Harv. Ner. Bor. Amer. tab. XL B; Phyc. Austr. tab. 267); asseruit 
quoque Kätzing (Tab. Phyc. vol. VII. p. 9) omnes Halimedas structura 
quam maxime congruentes esse. 
In omnibus speciebus hucusque cognitis frondis partes exteriores calce 
incrustate funt; crusta vero in diversis speciebus nunc parum conspicua 
etiam in partibus adultioribus, nunc admodum crassa in omni parte paulo 
adultiore. Crusta soluta, frons fere duobus stratis constare videtur, nimi- 
rum axili, filis longitudinaliter excurrentibus contexto, et peripherico quod 
componitur ramis ah interiore strato extrorsum abeuntibus, iterum ite- 
