SAN Vad 
16 J. G. Agardh; ; / 
i 
PACHYMENIA STIPITATA J. Åg. nov. sp. frondibus elongatis obovato-cuneatis, de- 
mum numerosis a callo radicali sensim elevato subfasciculatim exeuntibus, 
singulis obovato-cuneatis in stipitem elongatum compressum, ima basi fere 
teretiusculum, longissime attenuatis. 
4 
Hab. ad oras Nov&e Hollandie australes (Adelaide!). 
Si priorem speciem quoad formam externam magis Fucum reniformem referre, pre- 
sentem cum Fuco eduli magis convenire dicerem. Hac igitur forma P. stipitata cum Ca- 
pensi P. carnosa fere nimium congruit; in specie Capensi singulas frondes disruptione lacinia- 
rum iterata sensim sensimque ortas fuisse crederes; hinc stipitem complanatum sepius latio- 
rem vidi et frondes sepe laciniatas, laciniis pluribus et superioribus et inferioribus basi co- 
herentibus. In P. stipitata a callo radicali sat conspicuo, quem novis pullulantibus fron- 
dibus sensim altitudine increscere putarem, frondes mnumerosas, fere fasciculatim collectas 
vidi. Singule frondes, pedales et ultra, supra stipitem elongatum, ima basi teretiusculum, 
dein compressum et fere linearem, superne evidentius cuneatum, sensim fiunt cuneato-obovate, 
marginibus plerumque integriusculis. Externa vi, ut suspicor — forsan lacinia superne se- 
parata — unam aut alteram frondem quoad formam paulisper mutatam vidi. Substantia 
exsiccate membranaceo-cornea et elastica; (fronde tenuiore quam in P. carnosa). Color 
atropurpureus, fere nitens; exsiccate nunc in lutescentem tendens. 
In speciminibus hujus cystocarpia vidi, quasi ad imam basem strati corticalis immersa, 
nucleo minuto et rotundato simpliciusculo constituta (nec, modo Kallymenizx, in strato inte- 
riore quasi nucleolis pluribus composita), strato circumnucleari proprio, filis dense et fere 
stellatim  anastomosantibus contexto, cincta. Ab interiore parte strati circumnuelearis ca- 
nalem longiorem ad superficiem frondis conducere vidi; quem initio clausum, at ruptura et 
quasi ejecto superjacente strato peripherico apertum observare credidi. In speciminibus ob- 
servatis fructus paucos et magis juveniles vidi; quare plures series superpositas cystocarpio- 
rum, quales in Pachymenia spe obvenientes alio loco (Epier. p. 144) statwi, in P. stipitata 
frustra queesivi. 
PACHYMENIA PROSTRATA J. Ag. mscr. fronde subpergamena crassa, ex area 
quadam media latius expansa et prostrata radicante, extrorsum adscendente 
sublibera, radiculis ab area radicante descendentibus numerosis subfasci- 
culatim conjunctis, junioribus plures lineas longis cylindraceis acuminatis 
simplicibus aut subramosis, apice liberis, adultioribus apice scutatim expanso 
affixis, extimis extra aream radicantem sub forma mamillarum obvenientibus. 
Ad Novam Hollandiam australem. 
Fragmentum quadripollicare tantum vidi plantx admodum singularis, quod aspectu et 
structura Pachymeniam carnosam potissimum referre dicerem, at crescendi modo ommnino 
diversam. Frondem ambitu rotundatam putarem, a centrali quadam parte prostrata et 
affixa excrescentem et peripherica parte forsan adscendente liberam; an certo modo lobatam 
conjicere non auderem. Aream radicantem, forsan uno margine rotundato adproximatam, 
ambitu bipollicarem vidi. Ex inferiore pagina hujus descendunt radiculxe, sparse at nume- 
rose, plures (2—4) ita sepe approximate ut quasi certis locis radiculas fasciculatas diceres, 
