60 J, G. Agardh. ; 
Est species inter majores, quas ad Dasyas retulerunt. Frondes vidi pedales et ultra, 
rachidibus vetustis pennam corvinam crassitie equantibus; ex his pullulant rami minores, 
rachidibus inferne denudatis, apice plumosis instructi. :Cystocarpia vidi ovata, in ramulo 
polysiphoneo breviore erectiuscula; pericarpium cellulosum, cellulis brevioribus in lineas car- 
postomium versus adscendentes fere seriatis. Nucleus gemmidiis pyriformibus constitutus vix 
dimidiam altitudinem cystocarpii attingit. Stichidia a rachide ramulorum minorum trans- 
mutata, gerunt ramellos monosiphoneos rigidiusculos et patentes, circumcirca a stichidio egre- 
dientes; in singulis articulis vidi spherosporas 1—2 permagnas toruloso-prominulas. Ramelli 
a basi crassiore attenuati fere acuminati, rigidiusculi et patentes. 
Species Algarum seribens jam monui nostram D. hormoclados cum Harveyana D. Cera- 
mioide haud identicam esse. Ipse Harvey quoque initio utramque plantam (in Ner. Austr. 
tab. XXVI) rite distinxit; et unam ab altera pluribus diversam esse dixit; postea vero 
specimina ex Australia allata distribuens, utramque ita confudit, ut que nomine D. hormo- 
clados distributa fwt (in collectione quam ipse habui) meram D. Ceramioidem sisteret. In 
Synopsi, Phycologix australi adjecta, utraque species conjungitur. Que antea harum specie- 
rum date fuerunt diagnoses, he differentiis ex habitu deductis nimium revera nituntur. Prie- 
ter has vero in fructibus obveniunt alixz, que evidentissime quidem demonstrant has species 
ad Genera diversa pertinere. Stichidia, antea ignota, supra describere conatus sum; ex his 
deducere liceat D. hormoclados esse speciem Lophothalixe, dum in D. Ceramioide stichidia 
adsunt, qualia in speciebus Dasy&e normalibus obvenire constat; sunt a ramello monosiphoneo 
transformata et pedicello monosiphoneo sustinentur; continent sphaerosporas intra simgulos 
articulos verticillatas; et in stichidiis, quasi magis rite transformatis, nusquam adparent fila 
monosiphonea, quibus stichidia D. hormoclados hirta evadunt. | 
3. ÅL. STROBILIFERA J. Ag. mscr. fronde sursum longe corticata tereti, pinnatim 
decomposito-ramosa, ramis minoribus subfasciculatim a rachide adultiore 
pullulantibus, inferne nudiusculis, superne squarroso-ramellosis, ramellis mo- 
nosiphoneis rigidiusculis, inferioribus plerumpue abruptis, superioribus sSub- 
incurvis; articulis omnium cylindraceis, diametro vix sesquilongioribus, sti- 
chidius crassis torulosis, quasi tumida expansione spiraliter adscendente ra- 
chidem circumdantibus. 
Hab. ad oras australes Nove Hollandie (ex Adelaide in Herb. Kewensi!). 
Inter majores et robustiores Generis, D. scopuliferam Harv. hoc respectu xequans. Ra- 
chides ramorum principalium fere pennam corvinam crassas vidi; ex his exeunt rami pen- 
nam passerinam crassi, fere fasciculatim pullulantes, et ex his ramuli, setam fere zxequantes. 
Ramuli robusti, rigidiusculi; adultiores monstrant superficiem polysiphoneam tenuius corti- 
catam, articulis per corticem vix translucentibus, diametrum circiter equantibus aut brevio- 
ribus. Sectione transversali ramuli vidi siphones pericentrales 7, intra stratum corticale 
sat distinctum. Ramelli, a basi monosiphonei, a rachide polysiphonea exeuntes, patentes et 
rigidiusculi; inferiores sepe abrupti, pauci in apicem obtusiusculum parum attenuatum desi- 
nentes; superiores paulisper incurvi, omnes cylindracei (nec ad genicula articulorum contracti 
(ut in D. scopulifera et D. hormoclados); articulis diametro circiter sesquilongioribus, mem- 
brana crassa cinctis, Stichidia ex apicibus ramellosis ramulorum formata, valida, quasi 
