62 J. G. Agardh. ; 
9. L. FEREDAYAE (Harv. mscr.) Dasya Feredaye J. Ag. Sp. p. 1235; Harv. 
Phyc. Austr. tab. CEXXIIT.; Käte. Tab. Phyc. Vol. XIV. tab. 67. 
Ad littora Tasmanie et Nove Hollandie australis. 
Icon Harveyana, prö more, habitum eximie reddidit; de nonnullis vero aut tacet, aut 
aliter vidit; de his pauca hoc loco moneam. In frondibus majoribus (haud paucis) vidi 
(caulem primarium paulo supra radicem) obsitum proeminentiis minutis, nunc cylindraceis trun- 
catis, nunc magis acuminatis, numerosissimis et densissime stipatis, quasi in tuberculum muri- 
catum rachidis coalescentibus. Partem hanc incrassatam, quam nunc usque pollicarem lon- 
gitudine, et diametro 2—3 lineas zxequantem vidi, speciei characteristicam facilius putaverim, 
nisi eandem quoque in alia specie fere conformem vidissem. Quia proeminentie nunc cylin- 
dracex et truncate obveniant, easdem reliquias esse ramorum dejectorum forsan credere 
liceret. An potius considerarentur morbose excrescentixe, animalium vi aut lesione pro- 
duct>e? 
Exsiccatione frondes ita collabuntur, ut structuram interiorem difficilius distinguere 
liceat; ex specimine magis juvenili transverse secto siphones pericentrales 4 sat magnos ob- 
servare credidi intra stratum tenue corticale. 
Stichidia a rachide ramorum ramulorumque parum transmutata formata vidi. In parte 
sterili infra stichidium articuli polysiphonei sunt diametro paulo longiores; ubi superne arti- 
culi breviores fiunt, parum transmutati in articulos stichidii abeunt; ut ex parte sterili 
rachidis ramelli monosiphonei exeunt, ita quoque ab ipsa fertili parte proveniunt fila mono- 
siphonea; sphaerospore in articulis subsingule aut pauce et extrorsum singulxe tumentes, 
unde stichidium plus minus torulosum adpareat. Terminalis pars inevoluta rachidis, ramellis 
mollioribus constituta, sensim sensimque in partem superne aderescentem stichidii sine dubio 
abit. Quot sunt spherospore in singulis articulis vix certius statuere auderem. In multis 
articulis binas vidi, siphone sterili invicem separatas; in juniore parte stichidii utrasque 
coetaneas, in adultiore unam magis evolutam, alteram minorem observare credidi. In planta 
magis senili, quam coarctatam dixi, vidi partem torulosam rachidis, spherosporis elapsis 
vacuam, admodum longam; hanc superne continuatam parte (spherosporis presentibus) preg- 
nante; totam ramellis monosiphoneis obsitam. 
Quale igitur stichidium ipse vidi, tale magnopere revera discedit ab icone, quam 1. c. 
dedit Harvey; suadente hac facilius speciem Dasy&e in hac planta agnosceres. Specimen 
. [3 . . ÅL . 
tamen authenticum comparavi, et hoc nostram plantam sistere mihi certum videtur. 
10. DL. SARCOCAULON Harv. Phyc. Austr. tab. COLXX VIII. 
Ad oras Tasmanie superioris et Nove Hollandie occidentalis. 
I 
Species distinctissima videtur, cujus affimitates ex icone pulchra, a Harvey data, plante 
sterilis vix conjiciantur. Ex iis, que ipse vidi, speciem esse Lophothalige assumere audeo, 
quam D. Fereday& proximam judicavi. Stichidia nimirum vidi a ramulo polysiphoneo et 
corticato parum transformata, circumeirca ramellis rigidiusculis sub-dichotomis fere squar- 
rosa, spherosporis magnis, singulis aut geminis in articulo, singulisque per sé prominulis 
instructa. Ipsi apices ramulorum fasciculo penicillorum quasi ocellati; ramellis basi paulo 
crassioribus, apice longissime attenuatis penicillorum comam mollissimam constituentibus. 
Inferiores ramuli monosiphonéi, apicibus ut videtur abruptis quin immo aliquando obtusi, a 
basi crassiore acuminati; sunt ejusmodi ramelli magis attenuati, qui a Harvey depinguntur. 
