Tilia. 



31 



foliae Ehrh. foliis cordatis irregulariter inciso-lobatis subtus glabris lobis 

 acuuiinatis. T. vitifolia Host Fl. aust. II. 59 non differt, icou vero in 

 Reichb. Icou. XVI. f. 5140 sistit specialen foliis leviter incisis. 



T. flava Wolny „quae praeter alios characteres ramis valde divari- 

 catis emiueuter distinguitur" ? {Roch. Bau. 2) est fide Bayer ZBG. XII. 

 33 forma T. grandifoliae Ehrh. foliis flavide virentibus. Iu herbario 

 niusei caesarei Viudobonensis asservatur specimen T. flavae a Wierz- 

 bicki prope Steierdorf in Baiiatu lectum et iu schedula affirmat Rochel, 

 haue Tiliam eandem esse, quam ipse ad Vukovär et Wolny ad Karlovic 

 legeruut. Sed hoc specimen sistit formam T. parvifoliae Ehrh. foliis 

 minimis subtus glaucescentibus in venarum axillis eximie rufo-barbatis, 

 petiolis raiuulisque juvenilibus hirtis. 



Post T. parvifloram 145: 



T. argentea Des/, in DC. Hort. Monsp. 66. Foliis oblique subro- 

 tundo-cordatis >erratis acuiuinatis subtus niveo-tomentosis , cymis niulti- 

 tioris, parapetalis spathulato-retusis. "fr Iu collibus et montibus humilioribus, 

 in ditione australi silvas formans (N. 295). Julio. Reichb. Icou. XVI. f. 

 5150. T. alba WK. PI. rar. I. t. 3 nec. Ait. Flores flavesceutes fragrautes. 



HYPERICINEAE. 



HYPERICUM L. 



Ad H. Richert 147: 



H. Richert VW. {Roch. Bau. t. 12, Reichb. Icon. XVI. f. 5186) 

 rariat caule tereti vel superne plus minus aneipiti, cynia corymbiformi 

 vel umbelliformi pauci- vel multiflora, foliis ovatis oblougis vel oblongo- 

 lanceolatis obtusis vel acutis basi rotuudatis vel subcordatis aut margiue 

 tantum aut in disco quoque atropunetatis, bracteis lauceolatis vel liueari- 

 subulatis, sepalis ovato- vel lineari-lanceolatis, finibriis bractearum et 

 sepalorum glanduliferis vel partim eglaudulosis nunc longioribus nunc 

 brevioribus nunc brevissimis, petalis caljeem duplo vel triplo superantibus. 

 Caules erecti vel adscendentes (non procumbentes ut in H. an drosae m i- 

 folio Vill.) pedales eo humiliores et corollae eo majores quo altius in 

 alpes adscendunt ita, ut caules taudem vix spithamam excedant {Kit. 

 Addit. 246). H. alpinum WK. PI. rar. III. t. 265, H. Rocheiii Griseb. 

 It. 299 et H. umbellatum Kern. ÖBZ. XIII. 141 ne varietates quidem 

 habere possum, cum characteres ab auetoribus propo-^iti ita confluaut, ut 

 varietates ullae certis limitibus adumbrari fas non sit, attamen bracteas 

 et sepala plantae hungaricae et transsüvanicae brevius et parcius fim- 

 briata observavi quam iu aliis terris e. c. in Serbia. In alpinis et sub- 

 alpinis Carpatorum orientalium et australium, in Bauatu in regiouem 

 muntanam descendeus, imo in collibus Sirmii {N. 296). 



