Mygind, Observationes Critico-Botanicae. 



477 



quod taiitum ab alio differat, quantum Alaternus, et Paliurus a Bhamno cathar- 

 tico, et Frangula. Ego optarem definitionem definito Semper applicari. Si fovea 

 ad basiii petalorum constituit Ranunciiliim, si antherarum appendiculum, in 

 iniiltis vix visibile, facit Iniilam, cur squama ad basin petalorum non constituit 

 gemis Bhamni? Defeetus hujus, styli tres, fructus tricoccus, siccus, nont sunt 

 in definitione Bliamni. ütcunque sit, Ceanothus africanus notas caracteristicas 

 habet cum Alaterno communes.^) 



13. Gentiana verna. Quod de hac dixi, ita se habet. Sed non ideo mens 

 mea feeit, eam ad Prinmlas trahere: affiuitatem monui. Sed Primula acaulis 

 scapis unifloris, ob multas rationes mihi semper visa est distincta species: nec 

 ut Maurus ab Europaeo, sed ut Simia ab Homine, vel ut ad rem loquar, ut 

 Calendula nudicaulis a C. officinali, et plus diflfert. Ex anima etiam plantas 

 discernere non licet. Maurum cum Europaeo conjungit anima rationalis, sine 

 qua profecto foret alius speciei. Distincta etiam est Primula, quae Auricula 

 Ursi FIX Clus ii, Hist., I, p. 304, Plukeuet, Tab. 149, Fig. 6, foliis utrinque 

 glabris, lanceolato-lingulatis, argute serratis, et forte plures.^) 



14. Gentiana major purpureo flore I Clusii talis est, qualem descripsit 

 Clusius, et qualem esse monuit D"« Jacquin in Enumer. stirp. Aust. deinde 

 exacte depictam dedit in Observ. bot. sub nomine Gentianae punctatae. Si 

 itaque Clusio, Jacquino, et mihi aliquam habueris fidem, huic plantae nec 

 corollam subjunges fidam, nec calycem spathaceum tribues. Gentiana major 

 pallido flore punctis distincto Clusii etiam mihi relata fuit ex Alpibus Car- 

 paticis, sed sicca; hinc de illa nihil magis concludo, quam ipse Clusius. Sed 

 Gentiana lutea est ab utraque multis modis satis manifeste diversa. 



15. Astrantia minor. Astrantiae tres species, quas ego novi, ut etiam 

 Euonyifni recte descripsit Scopoli in Flor. Carniolica. Prima autem ejus est 

 Sanicula. Nunc itaque dispiciendum, ein Astrantia 2^^ Scopoli, cujus icon 

 est satis bona apud Tabernaemontanum sub nomine Hellehorines, 

 et apud Lobelium 664 tua Astrantia minor. Proinde quaestio in eo 

 vertitur, an Hellehorine Sanicula folio minore Casp. Bauh. diversa sit ab ejus 

 Hellehorine Saniculae facie. Non tantum recentiores, sed etiam antiquos 

 Botanicos occupavit varietatum credulitas, hos incuria, illos nimia curiositas. 

 Sensim sensimque revertemur ad plerasque species Bauhinorum, Tourne- 

 fortii, Raji, Piivini, Seguierii et Dillenii. Dillenii nullam facile 

 praeterirem. 



16. Bupleurum leporinum.^) Illius, de quo locutus sum specimen exhibere 

 poterit Ferber. Bupleurum rigidum cum falcato a nostratibus diu con- 

 fusum fuit. Bigidum in Austria non crescit. 



17. Peucedanum Silaus. Per manus D° Jacquin semina Tibi olim misi 

 sub hoc titulo: an Apium montamtm folio tenuiore C. Bauh.? Hoc syno- 



1) Linnaei, Mant., II, p. 342. 

 Ibid., II, p. 348. 



^) Conf. C. Linnaei, Epist. ad Jacquin., edidit Schreibers, Vindob. (1841), p. 31. Est 

 Bupleurum falcatum L., Spec. plant., ed. 1, p. 237 ; ed. 2, p. 341. 



63* 



