486 



Carolus de Flatt. 



calyces sunt arcte et glomeratim sessiles, angulis ramorum velut innati. Est 

 itaque Platyphyllos Eenealmii, quam ab ejus Hemeride, quae vestra est, 

 certissime credo diversam. et Eenealmii icones etiam in foliis aliquam mon- 

 strant difFerentiam. Quercus Cerris apud nos est vulgaris. Pinum sylvestrem, 

 conis biennibus terminalibus, etiam a Pinu Genevensi, Job. Bauh., conis annuis 

 lateralibus, puto satis difFerre. Discrimen me docuit ipse babitus et facies 

 arborum, in eodem saepe loco nascentium. Eeliqua didici non a Botanicis, sed 

 a Eusticis, et Venatoribus, eosque vera dicere comperi. Hodie Muscos et Fucos 

 accuratius distinguimus, quam Quercus et Pinos. Muscus quidam antheris 

 lateralibus plane foret alius geiieris, quam Muscus antheris terminalibus. Pinus 

 fructu annuo laterali habetur pro varietate Pini fructu bienni terminali. 



48. Bryonia alba. Non alia, quam dioica, baccis rubris, in Austria, nee 

 in Helvetia, teste Hallero, nec in Italia, teste Po n teder a, invenitur, nec alteram 

 monoicam, baccis nigris, unquam vidi.^) Folia nostrae bic jungo, quae scabra 

 sunt, angulata potius quam palmata, varia tamen saepe in eadem stirpe. Icones 

 Fucbsii etDodonaei ad banc pertinent: alterius icon desideratur. Millerus, 

 capram et caulem, ut ajunt, salvare cupiens, faeit plantas juniores dioicas, 

 vetustiores mouoicas. Si hoc est, nulla invenitur vetusta in Austria, Helvetia et 

 Italia. An ergo ea, quae habet baccas nigras, etiam dioica, dum junior? Miller 

 saepe id videt, quod vult, et non videt, quod se non videre putat. Hoc doleo, 

 nam icones ejus pleraeque sunt egregiae. Pictori, atque Botanico, quid libet, 

 audendi non hic fuit aequo potestas. Tamen etiam Pictor falsus fuit in petalis 

 integris BudbecJciae hirtae. 



49. Dryas pentapetala. Ex Alpibus Carpaticis allata mihi fuit planta, 

 quae utrum sit Dryas pentapetala, an Geum reptons, nescio. Id autem certum 

 est, pro Carijophyllata pentaphyllea, Job. Bauh., Hist., 2, p. 398, nuUam posse 

 allegari figuram, cum nulla adsit, et ipse Bauhinus expressis verbis rationem 

 dicat, cur figuram ommisit. 



50. Mespilus Canadensis. De hac arbore nihil affirmo. Cultam tantum 

 et insitam aliquam vidi, quam hanc esse existimavi: forte erraverim. Eandem 

 arborem D"^ Jacquin Crataegum punctatam fecit in opere nuper edito, quod 

 inscripsit „Hortum Botanicum Vindobonensem". 



51. Ädianthum novum Breynii. Est Äsplenii species. Icon Breynii 

 egregia; etiam Plukenet Tab. LXXIII, Fig. 5, non mala. Est Asplenium 

 Halleri Hist., Nr. 1690. 



52. Filix, Plukenet, Tab. 179, habet frondem simpliciter pinnatam: 

 Tabula autem 180, Fig. 1 frondem bipinnatam. Sic etiam plantae, quas bis 

 figuris similes possideo: ac prior quidem icon pro simpliciter pinnata melior est, 

 quam posterior pro bipinnata: nam pinnulae Polypodii aculeati non ita remotae 

 sunt. Pro hoc bona est icon Morls. S. 14, Tab. 3, Fig. 15. Potius crederem 

 priorem Plukenetii iconem, et meam plantam pertinere ad Polypodium 

 Lonchitidem, nisi sit singularis species hujus, vel alius generis, ut mihi videtur. 



1) Linnaei, Mant., II, p. 498. 



