Mygind, Observationes Critico-Botanicae. 



487 



Polypod. aculeatum et Lonchitis, facie solita, ambo alias inveniuntur in Austria, 

 et mihi nou sunt ignota. 



53. Polypodium cristatum omnino est tripinnatum, nec subbipinnatum. 

 Sic etiam folia iufima in icone Plukenetii. Vid. Haller, Hist., Nr. 1705. Sed 

 hujus nulla, qiiod sciam, exstat figura apta, nec facile exstabit: nam frondes ex 

 eadem radice mere ludunt, inferne tarnen semper tripinnatae. Morisonii S. 14, 

 Tab. 3, Fig. 11 vix poterit huc referri, eandemque ad Polyp. Filicem foeminam 

 retulit Haller US, quamvis neque huic satis conveniat. Lubentius crederem, 

 Fig. 7, seu Filicem mollem etc., aliquomodo simulare Polyp, cristatum. Poly- 

 podium seu fragile, seu Pegium, illud nempe, quod Äustriacum est, et bactenus 

 habuimus pro fragili, satis bene exprimitur a Morisonio S. 14, Tab. 4, Fig. 28. 

 Polyp. Dryopteris autem optime S. 14, Tab. 4, Fig. 19. A Polypodio Phegopteri 

 ego excluderem binas Morisonii S. 14, Tab. 4, Fig. 17, quarum priori 17 tantum 

 ad Acrosticum Thehjpterin bona est. Pro Polyp. Filice foem-ina illud habeo, 

 quod egregie exprimitur icone Morls. S. 14, Tab. 3, Fig. 8. Hanc iconem sine 

 dubio intellexit Hallerus, cum citaret Plukenet: Tab. 180, Fig. 4, et, ut dicit, 

 melius 8. Nam apud Plukenet: inea Tabula nulla est Fig. 8, Auetores, nescio 

 quo fato, saepe id agere videntur, ut plantae confundantur. Polyp. Bhaetici 

 quis nobis monstrabit iconem, vel veram diff erentiam? MZices paucas 

 habemus in Europa, nec tarnen determinatas. Nonnullas possideo, quas ad tuas 

 non valeo reducere; Americanas etiam aliquot, quas minus curo, et inter has 

 aliquam, quae icone Plukenet, Tab. 30, Fig. 2, designatur: Polypodium, est: 

 an Polypodium unitum? sed hirsutiem in eo nullam percipio: similitudinem 

 tamen etiam aliquam habet cum icone Plukenetii Tab. 244, Fig. 1. Botanicis, 

 et mihi ipsi vellem hanc legem imponi, ne ullam plantam Indicam tangerent, 

 donec Europaeas certas reddiderint, ne hat aliquando, ut Americani nobis palmam 

 Florae praeripiant, et Novi Mundi Stirpes melius cognoscant, quam Antiqui Orbis 

 Coloni suas. 



54. Hypnum abietinum. Nullum vegetabile in Austria magis abundat, 

 quam Muscus, qui optime declaratur Vaillantii Bot. Paris., Tab. XXIX, Fig. 12, 

 et Dillen. Sylv., Tab. XXXV, Fig. 17, in incultis, apricis praecipue, et in ipso 

 glareoso Suburbiorum vallo reperitur ubique. Sed ego jam per sedecim annos 

 florescentiam ejus frustra quaero, et ad quaerendum omnes, qui Floram nostram 

 colunt, excitavi. Vaillantio est Muscus palustris, foliis et flagellis rigidiusculis, 

 seminihus in foliorum alis, p. 141. Dillenius eundem Museum sine flore et 

 fructu exhibuit. Hallero in Hist. est Hypnum Nr. 1762. Sed etiam illi, qui 

 olim in Enum. Helv. cum Hypno Crista Castrense confuderat, nunc floresceutia 

 ignoratur. Morisonius illum non in paludibus, nec in sylvis Abietinis, sed, ut 

 ego, in siccis, et apricis offendit, etsi occupet omne solum; nec ille de flores- 

 ceutia quidquam addit. B"» Scopoli mihi aliquando ikfwscMm ^yo Hypno Ahie- 

 tino exhibuit cum flore vel fructu, qualem illi tribuit; sed hic certe non erat: 

 nec tamen edisseram, qualis fuerit: accedebat ad H. praelongum. Nubem pro 

 Junone saepe amplectimur. Icon Vaillantii Tab. XXIX, Fig. 12 loquitur: ipsum 

 Vaillantium, vel Editorem operis ejus deceptum fuisse, et diversas miscuisse 



