DoDECANDRIA. 495 



wordende. Ieder Haauw fchynt derhalve op li. 

 zig zelf een Zaad te zyn. A^J^jEi 



Deeze Boomen groeijen altoos op Moerasfi- g^Q^J,, 

 ge Stranden of Oevers , daar het Zeewater met stuk. 

 de Ebbe en Vloed geduurig op en af loopt , Hoogt 

 waar door de Aarde of Modder van de Wortels^*"*''"' 

 affpoelt ; des het niet te verwonderen is, dat 

 dezelven bloot leggen. Men kan dergelykc 

 Stranden naauwlyks pasfeeren ; want , van de 

 Wortels afglippende, zinkt men tot den middel 

 in 't Moeras. Van onderen hebben die echter 

 een harden Steenigen Grond , en als zy in het 

 Zand groeijen zyn ook de Wortels ten deele 

 bloot. De Eilanden van Oostindie zyn op ver- 

 fcheide plaatfen , aan *t Strand , begroeid met Bos- 

 fchen van dit Geboomte , 't welk een zeer 

 goed Brandhout uitlevert. Het is onder Water 

 zeer duurzaam , cn wcrut derhalve veel ge- 

 bruikt tot de Grondllagen der Gebouwen, als 

 ook tot Paaien en Palisfaaden , maar het ver- 

 ror zeer fchiclyk tusfchcn Wind en Water. 

 Van de Schors maakt men gebruik tot zwart 

 Verwen cn tot het taanen van Netten , als ook 

 tot Lederbereiden , gelyk als van onzen Eiken- 

 Bast of Run. De Vrugt dient , op plaatfen 

 daar weinig Sagoe valt of ook in tyden van ge- 

 brek, wanneer dc Sagoe- en andere Vrugtboo- 

 men door de Vyanden vernield zyn, tot Voed- 

 zel der Indiaanen , die alsdan zelfs ook de 

 Schors en Bladen eeten. 



De Hoogleeraar J. Bdrmankus oordeel- 



II D II s 



