GrasplakteiT. 



lien Voeten. Zy zyn geelachtig en glad, maar vr, 

 beflaan uit Leden, van een Handbreed tot een 

 half Voet lang, die dus het Riet knoopig maa- Hooro. 

 lïen. De bovenfte Leden geeven Bladen uit , 

 van eenige Voeten langte , maar n'ct breed , Rieu 

 die opwaards ftaan , en het Riet ten deele om- 

 vangen. Ik heb zulk een gedroogd Suiker- 

 Riet, dat in zyn geheel tien Voeten lang is, 

 en ruim een Duim dik, met Bladen van wel 

 twee Ellen langte , niet meer dan een Vinger 

 breed. De Leden hebben, in 't midden, on- 

 gevaar de langte van twee Duimen ; by den 

 W^ortel zyn ze korter. Gewoonlyk wordt 

 het, zyne dikte en grootte hebbende, wat 

 boven den Grond afgefneeden, en dan geeft 

 het weder andere Stengen uit. Indien men 'c 

 voort laat grocüen geeft het fomtyds eene 

 Bloem-Aaif , als een uitgefpreide Pluim en 

 draagt een langwerpig fpits Zaad. Door 

 Stek , of in den Grond gelegde Stukken, 

 teelt men het gemakkelyk voort ; ja een ge^ 

 heel Riet, begraven, geeft uit ieder Knoop 

 een nieuwe Plant. 



Het Sappige Honigzoete Merg, dat rykelyk 

 in het welgehavende Riet vervat is , levert 

 die zo bekende Suiker uit, wier Latynfche be- 

 naaming van 't Arabisch woord Saccar afge- 

 leid wordt, 't Is zeker dat den Ouden reeds 

 dit Natuurlyke Sap - zout bekend was; hoewel 

 men meent, dat zy het, in Arabic en andere 

 Oos. 



il. Deel. XIII. Stük, 



