436 Beschryvino van den 



Je, Het Vlcefch , onder de Schil , was zo wit 

 als Sneeuw en een weinig ftevigcr dan verlch 

 Brood. Men fncedt de Vrugc in drie of vier 

 Hukken , en braadde ze or dac men ze at. De 

 Smaak geleek eeniger.naate naar dien van den 

 Stoel der Artisj .kken. 



Deeze Vrugc kon men zeven of agc Maanden 

 lang van de Boomen plukken ; maar, om 'er 

 in den tusfcbentyd , dat is in de vier laatfte 

 Maanden des Jaars , ook van voorzien te zyn , 

 maakten de Indiaantn daar vaneen Zuurdeeg, 

 Mahie genaamd , welks bereiding dus door hem 

 befchreevcn wordt. Men vergadert de Vrug- 

 ten, nog niet volkomen ryp zynde, en legt- 

 ze op hoopcn , baar digt met Bladen toedek- 

 kende. In die flaat ondergaan zy een Gif- 

 tmg cn worden onaangenaam zoct. De Klok- 

 huizen 'er dan geh:el uitgehaald zynde, door 

 „ zagtjes aan den Steel te trekken, wordt het 

 overige in een Kuil gtfmccten , die tot dat 

 5, oogmerk, byzonderlyk, in de Huizen is ge- 

 graven , en van ocderen zo wel als aan de 

 zyden zorgvuldig met Gras bekleed. Meo 

 dekt het alles met Bladen en legt 'er zwaare 

 Sternen op. In deeze üaat ondergaat het 

 een tweede Gifting en wordt zuur ; waar na 

 „ het in veele Maanden niet verandert. Wan- 

 „ neer men 'c nooJig heeft , neemt men het 

 uit den Kuil , maakt hec tot Ballen , windt 

 „ het m Bladen en bakt het : dus toegemaakt 

 „ blyfi het vyf of zes Weeken goed. Hec wordt 



