IN ALGEMEEN BESCHOITWD. I7 



Eig als Katoen vertoonden, zyndc buiten twyfel Inlei^ 

 met het zoete Sap , dat de Knollen zo lekker 

 maakt , gevuld. Voorts befpeurde hy een aan- 

 merkelyk verfchil , tusfchen deeze Sapvoerende 

 Vaatjes in de Staart en in de Schil der Raapen , 

 loopende dezelven in de Staart regt , en in de 

 Schil Netswyze door elkander geweeven zyn- 

 dc (*). Hier uit mogen wy bdluiten , dat de 

 Sappen, in de regtloopendc Vaten van de Staart 

 vervat, hunne bitterheid behouden , om dat zy 

 nog raauw zyn , en niet door b^menging yan 

 het eigen Vogt der Raap , gepaard met de krin- 

 keling der Vaten , in het eigenaartig Sap der 

 Plant veranderd. Hoe naby het zoet en bitter 

 aan elkander vermaagfchapt zyn , leeren wy uit 

 het verfchil van het Leverfap en de Gal. De 

 bittcrwording van bedorven Noocen en Amande- 

 len leert dit ook. Hier fchynt de Natuur een 

 overgang van bitter in zoet ce bewerkftelligen , 

 van welke een blykbaar voorbéeld is in de lekke- 

 re Cyder of Appeltkank, welke men van oneet- 

 baar bittere Appelen bereidt. En de Ondervin- 



ding leert in deeze Wortelen, dat dezelven dik- 

 wils bitter blyven door te groote Droogte of 

 fchraalheid van den Grond, welke een fchaars- 



mooglyk ook de Vettigheden te bitter maakt , 



heid veroirzaakt van de voedende Vogten 



