DER Kruidkunde. 023 



my van myhen Leeftyd nog overfchiet , zal Inlei- 

 fy ik genist aan nuttiger Waarneemingen te kos^'^^^*'*' 



te leggen. De Zaaken der Natuur hebbe» 

 „ dit byzondete Voorregt 3 dat, gelykerwys de 

 j, Dwaaiipgeii , in dezelven begaan , van nie- 



mand verdedigd , zö ook dé Waarheden, op 

 „ Waarnecmingen rustende , zelfs van de ge- 

 j, hcele Öeleerde Wereld niet vertreden kunnen 



nen wordeni Ik beroep my derhalve op het 

 „ oordeel van de laate Naknmelingfchap." 



Behalve de gedar^tc Metb-ci- • ' •• v nnjc-^ 



naamelyk Mannelyke en V.' 

 Minnaaryën en Paaring, inde i 

 Üellèn; 't welk fommigén als . _ , 

 zelfs aanftootelyk hebben uitgekreercn : 7, , n an- 

 deren gantfch niet gefligt geweest door de ver- 

 andering van de Eigen naamen der Plant- en 

 Boomgewasfen. Hier in is dc Heer A d a n- 

 soN, meermaaleh aangehaald, zelf, eeö groo- 

 te Tegcnftreever of liever Berisper van onzen 

 Ridder." Hy, die de-Conchyhenkunde met on- 

 bekende Naamen, zonder eenigc overeenkomst 

 óf betrekking , willekeurig gefmeed , heeft 

 gaan overflelpen ; waar in hem waarfchynlyk 

 geen Liefhebber der Natuur zal navolgen-; 

 dürft hier van den grooten Linn^uS zeg'- 

 gen^ „ dat noch Vrankrv'k , noch Engeland', 

 i, noch eenige geleerde Natie van Europa, dcc- 

 j» ze veranderingen van den Ridder voor goed 

 i, erkend heeft; zyndc dezelven alleenlyk aan- 

 !, fiA^noincn dco? ecQ klein getal van deszells 



