P O L 'Sf A D E L P H I A. 205 



Vleefch wit, Sappiger en zoeter dan dat van de lï. 

 gemeene Pompelmoezen, enbykans zonder Kor- "^^^^^i-^ 

 reis. In deeze Soort gebeurt het dik wils, datHöoFD- 

 zig binnen den Appel een klein Pompeimoesje 

 bevindt , van grootte als een gefchilde Oranje- Po»p^t- 

 Appel , en van het omleggende Vlccfch door 

 een Wollig Vliesje afgcfcheiden ; v/cshalve men' 

 ze dan Bevrugte Pompelmoezen noemt. Meest 

 heeft dit in de genen die op Banda groeijcn 

 plaats. 



In de Westindiën zyn ook Pompelmoezen , 

 en M E R I A N geeft daar van de Afbeelding , 

 zeggende dat de Boomen 'er zo hoog als Appel- 

 boomen groeijen , hangende zo vol Vrugten , dat 

 de Takken dik wils gevaar loopen om daar door 

 te breeken. De Schil en het Vleefch is , gelyk 

 zy wel aanmerkt, harder dan in de Oranje -Ap- 

 pelen ; het Vleefch minder zuur dan dat der Ci- 

 troenen , doch de Schil zeer bitter. Van de 

 tweederley Soorten , met wit en rood Vleefch , 

 die men in Oostindie heeft , maakt zy geen ge- 

 wag ; doch meldt , dat men op deezen Boom 

 Rupfen vindt , met lange Haairen zo flyf als 

 Yzerdraad , die in de gewoone groene Suri- 

 naamfe Pagies veranderen. 



De Pompelmoes - Boomen willen in ons We* 

 reldsdeel , zelfs in de Nederlanden , wanneer 

 menze in Bakken plant en in Oranjehuizen koe- 

 ftert , zeer wel voort ; doch het Vleefch der 

 Vrugten is bitter en heeft weinig Sap , trekken- 

 de naar het roode. In de vaste Grond geplant. 



