G Y N A N D U r A. 229 



niet onaartig , den bynaam voert. Gemcenlyk II. 

 bereikt hy de grootte van onze Appeiboomen. ^xvin" 

 De Takken zyn regt , meest overend ftaande , Hoofd- 

 met eene cfFene Schors bekleed, die zeer taay 

 en Sappig is , laatende zig van 'c Hout affchil- b^oZT' 

 len, even als in de Wilgen, waar van hy om- 

 trent de gcflake heeft. De Bladen zyn groot 

 en Hartvormig, gemeenlyk een half Voet breed , 

 van boven glad , van ouderen wat oneffen , we- 

 gens de dikke Ribben , en , als zy gewreeven 

 worden , wat naar Violen ruikende. Hun Sap is 

 bruin , en maakt eenige Jeuking op de Huid. 

 Het Bloeizel komt in lange Trosfen voort , be- 

 Itaandc uit licht paarfe Bloempjes. De Vrugten 

 zyn vyf hoekige, Sterswyze, Blaasjes, in ieder 

 Hokje een zwartachtigen Zaadkorrel bevatten- 

 de. Op afgelegene plaatfen groeit decze Room 

 hooger en fierlykcr. De oude Knoeflen geeven 

 mooy geel Hout met zwarte Vlammen , daar 

 de Indiaanen hunne Kris -Hechten van maaken. 

 In 't Maleitfch en Javaanfch heet hy KattiMa," 

 har. Hy is overal bekend , en wordt veel ge- 

 bruikt tot het maaken van leevende Heiningen , 

 j-^roeijende van Stek en Pooten zeer weelig voort. 

 De Bast is tot allerley Bindwerk bekwaam. Het 

 vSap der Bladen wordt van de Amboineezen veel 

 gebruikt om het Hoofd te wasfchen. De in- 

 landfche Heelmeefters hadden het R ü M ph i u s 

 zelf in de Oogen laaten druipen , om hem van 

 zyne Blindheid te geneezen ; doch het was zo 

 fcherp , dat hy de prikkeling daar van in de 

 3 Her- 



1I.DEE1..I1I. STUK. 



