Analoota Al^ologida. 



47 



fevionim esse duplo immerosiores in s('()in(>nt() inf'eriore quam in siiperiore. 

 Satis vero constat multas (>sse Dictyota' s[)eci(ïs, quanim frondes linoarcs ean- 

 dcm latitudinem servant per niajorem suam parteni. Ilinc assumere fas est 

 séries longitudinales cellularuin euni œtate sensim augeri. Rêvera qiuxiue 

 sparsim observare lieet cellulam unius zonfe non nnico scpto transversal!, sed 

 geminis in angulum [)ro(luctis desinere, et in proxima /.ona duabus cellulis 

 continuari. 



Cellula^ vero intcriores, quœ modo dieto fonnatœ in fronde plana gene- 

 rantiir monostromatica^, et ab initie ejusdem sunt longitudinis, in paucis tan- 

 tum Speciebus articulatum adspectum diutius servant. Ita in speciebus non- 

 nullis angustioribus, quae segmentis terminalibus magis acuniinatis dignoscantur 

 (1). furcellata^ 1). fd.sciola), articiili in segmentis supremis sat coQspicui per- 

 manent. Qnoqoe in nonnullis speciebus, qute segmenta terminalia obtusiora 

 générant, et quarum /.onee supremse arcuatœ et sursum convergentes adparent 

 cellulam versus terminalem, fiunt inferiores zonœ sensim rite transversales et 

 quoque in adultiore fronde recognoscantur facilius, si quoque sparsim paulisper 

 irregulares obveniant fJJ. crenulafa). Sunt alise species, in quibus septa trans- 

 versalia, zonas diversas separantia, lineas arcuatas ab utroque margine me- 

 diam versus partem frondis adscendentes refererunt (D. radicans); sunt de- 

 nique alise in quibus zonatam quandam dispositionem cellularuni interiorum 

 agnoscere liceat, si quoque linese, quibus indicantur septa transversalia, magis 

 anfractuosœ et sparsim quoque abruptes adpareant. Restant denique forsan 

 |)lurim{ie species, in quibus frons potius alterne tesselata quam zonata vide- 

 retur, areis nempe quadratis aut rectangularibus non e regione positis, sed 

 cum proxime vicinis sœpe alternantibus, in quibus hoc modo dispositio cel- 

 lularum interiorum a primaria dispositionis norma sat abludere videretur. 



Quantumcumque vero varia adpareat dispositio cellularum interiorum in 

 diversis speciebus — et quidem quoque in iisdem speciebus si sub diversis 

 evolutionis stadiis observantur — sunt tamen in ipsa ilia irregularitate non- 

 nulla, qua^ certam evolutionis rationem mihi prodere videntur. Meminisse 

 placet plurimas eas formas, quibus proprium Genus Zonariœ olim creavit C. 

 Agardh, in eo convenire quod frondes habent complanatas et quasi per zonas 

 superpositas increscentes; frondes vero earum ambitu plus minus flabelliformes 

 in aliis permanere integriusculas (Padina)^ in aliis vero obvenire vario modo 

 longitudinaliter subdivisas. Zonas igitur in nonnullis per totam latitudinem 

 frondis continuari, in aliis vero quasi disruptas in diversis segmentis esse 



