134 



J. G. Agardli. 



m 



glomeriilum donsuni hemisplifer'icuin axillai'em paginibiis latis quasi im- 



pressum fasciculatis, rainis fasciciili simpliciusculis clavato-oblongis wub- 



spathulatis, pediccllo stèrili diiplo crassioribus, duplici série sphserosporas 

 moustrantibus. 



Hab. ad oras australes Novœ Hollandiœ: Encounter bay: Miss Ilussey; 

 ad ostia Ilopkins River. Specimina misit F. de Mueller. 



Ha'c est species Ploccamii forsan iiobilissima, inter PI. procerum et PI. coralloyhisa suo 

 ()(lo intermedia, latitudine frondis hanc tamen non aîquans, forma et dispositione partium 

 ad PI. procerum potissiauim accedens. Dum in PI. Mei-tensii et PI. procero frondes sœpe 

 obveniunt sat elongatre, nnnc ultra pédales, et licet tenerfe tamen tenaces, sunt in nova 

 nostra specie frondes plerumque breviores, vix pédales longitndine, et quamquam frondiura 

 partes fiunt latiores, tamen sub prœparatione speciminis partes solvantur facilius, aqnani ut 

 putarem nimiuni avide bibcntes. Rachides pinnarum superioruni et vigentium sunt sœpe 

 bis lineam latœ, et pinnis in planta juvenili sœpe ita densis instructœ, ut internodia lon- 

 gitndine sua latitudinem racliidis vix superant; in inferiore rachides denudatœ angustiores 

 adparent et internodia fiunt longiora in planta magis adulta et excrescente; pinnarum forma 

 est linearis elongata; ob pinnuhis densas apices (pinnœ) obtusiusculi sœpe adparent. (^Hioad 

 ramiiicationis uormam (pinnis geminis unius marginis cum totidem alterius rite alternan- 

 tibus) cum speciebus quas proxiraas dixi convenit. Ut in PI. procero pinna infima gemi- 

 narum simplex manet et a basi latiore in acuraen producta; nec compositionis, nec mutatœ 

 formae indicia vidi — qualia in PI. Mertensii sœpius obveniant. Pinna superior, contra, 

 laciniis consimilibus ita densis et subulatis prœdita, ut horridam facile diceres, si non mol- 

 liores viderentur apiculi; et, pinnulœ rêvera eandera dispositionem, si quoque minus conspi- 

 cuam offerrent; quam pinnœ magis evolutœ. Quamquam vero specimina allatis notis a 

 proximis dignoscere liceat, speciem ab aliis distinctam proponeie non ansus fuissem, nisi 

 sporophylla ad diversum typum confecta observaverim, Dum nimirnm in PI. Mertensii et 

 PI. procero fasciculi fructiferi sporopliylla gerunt magis elongata et incurvata, quœ formam 

 leguminum Loti edulis referentia dixi, fasciculum fructiferum vidi in PI. patayiato con- 

 stare sporophyllis clavato-oblongis, supra pedicellum tenuiorem subspathalatim expansis, 

 lamina spatliulœ adparenter complanata duplicem seriem sphœrosporarum offerente; pedi- 

 cellis ipsis simplicibus quasi a pedunculo comrauni (si quoque minutissirao) excuntibus. 

 Qua nota sporophyllorum liœc species cum aliis nonuuUis Plocamii speciebus convenire di- 

 ceres. Dum in speciebus vicinis fruticuli sporophyllorum laxiores adpareant, sunt in PI. 

 patagiato minnti et magis compacti, nudo oculo caput aciculse fere référantes, et juxta 

 axillas quasi supra paginam incumbentcs — ita situ cum fruticulis sporophyllorum PI. co- 

 i-allorhizœ magis convenientes, quamquam bis videntur multo minores. 



In PI. patagiato, prœcipue in speciminibus, quœ ipso suo habitu plantara juniorem pro- 

 dere videntur, et iisdem fere locis, inquibus sporopliylla bene evoluta in planta adultiorc 

 obveniant, observavi fruticulos quasi foliaceos et admodum consplcuos, qui sub microscopio 

 constare videbantur laciniis plurimis furcato-decompositis, in infima sua parte paulo latio- 

 ril)us, sursui" vero angustatis, singulis ramis formam fere lanceolatam moustrantibus, furcis 

 ^ermiualibus pateatibus. Pluribus ejusmodi fasciculis in vicinia cjusdem axillœ proveni- 



