Analecta Algologica. 61 



Postqnam 1. c. hanc speciein descripsi, nulla habui specimina, quae ad speciem illustrandam 

 conducant. Characteres priecipuos positos putarem in rachidibus ramorum sat firmis, conspicue 

 ahgulatis, sparsitn et prseeipue circa basem paulisper dilatatam ramulorum proeminentiis conicis 

 (vix omnibus partium dehipsarum residuis) obsitis; porro, in foliis ranios fulcrantil)ns lanceolatis 

 acuminatis et in petiolum longe acuminatis, bis pollicem longis et très lineas latis, costa parum 

 supra médium folii evanescente instructis, et cryptostomatibus secus costam utrinque seriatis. 

 Folia omnia ramulorum multiplo minora at eandein fere formam servantia, si quoque ita angusta 

 ut linearia dicerentur, enervia et fere unica série cryptostomatum instructa. Rami ramulique om- 

 nes (in planta superiore) adscendentes subpyramidati, aut potius laucoidei ambitu, foliis circurn- 

 circa ambientibus obtecti. Vesiculfe juniores obovato-sphgericae, adultiores sphfericse muticœ, pétiole 

 ipsis breviore suffultse, glandulis in adultioribus vix conspicuis, in junioribus parum prominulis. 

 Receptacula clavatocylindracea in axillis singula et simplicia (in nostris adbuc juniora). Color ex 

 fulvo nigrescens foliia quasi glaucescentia suffusis. 



Dubitavi an ad hanc speciem, a C. Agardh in Syst. Algar. primitus distinctam, plantam re- 

 ferrem in Tab. Phycol. Kiitzingii Vol. XI tab. 17 depictam, quam e mari Coreano provenientem 

 dixit. Suam speciem sub nomine S. Acinariœ proposuit Kiitzing, et sub hoc noniine S. confusi 

 spécimen, e Japonia a Langsdorf reportatum, misit Mertens. Si vero icône Kûtzingiana ad S. 

 confusum C. Ag. referreretur, folia inferiora plantse nulla depicta fuisse patet, in quibus forma 

 eximie lanceolata foliorum et costa superne evanescens pr;ecipuos characteres speciei subministrant. 



De propria structura et crescendi modo Dictyosphaerise sericese. 



Si superficies frondis liujus speciei, quani tum icône tum speciminibus distri- 

 butis hodie satis cognitam putares, ab una aut altéra pagina lente parum augente 

 observatur, totam contextam facile diceres cellulis 5 — -Ô-gonis, quae supra mediam 

 cellularum partem nuda? viderentur, marginibus vero ipsis deusiore et obscuro quo- 

 dani adparatu velatis. Hujus adparatus prœsentiam diu nullo verbo ab auctoribus 

 indicatam fuisse confiteri fas est; née ex icône a Harvey data prœsentiani ejusdeni 

 quispiam supponeret. Algologos igitur hodiernos quasi ex iinproviso et de pree- 

 sentia et de structura hujus adparatus captos fuisse dicerem observationibus a Mur- 

 ray factis, quas in propria disquisitione de structura Dictyosphseriœ nuper publici 

 juris fecit. Quamquam vero iconibus structuram peculiarem hoc loco illustratam 

 fuisse novimus, propriam iudolem ejusdem difficilius intelligendam esse, non tantum 

 ex eo videretur quod duobus modis omnino diversis observata explicaverit ipse 

 Murray ; sed mihi quoque, structuram descriptam percipere conanti, tum ipsas icô- 

 nes a Murray datas comparante tum propriis observationibus in structuram pecu- 

 liarem inquirenti, nec unam, nec alteram explicationem omui respectu adoptandam 

 adparuisse. 



Qualem, sectione facta transversali frondis, structuram reddidit Murray CTàb. 

 VI fig. 7) talem quoque me eandem vidisse lubenter contiteor. Qua^ritur vero quo- 

 modo observata structura rite explicanda sit. In una pagina (p. 4) dixit Murray : 

 «The cross section shows the thallus to be several cells thick with a stratum of 

 large cells in the middle and two or three above and below it». Has cellulas, si 



