— 48 — 



sed numquam roseus adeo immixtus tleprehenditur ut in V. 

 palustri. Ast quanta etiam, his perspeetis, difFerentia inter 

 utrasque plantas sit, tarnen transitus oranes, nisi specimina 

 hybrida ^at polymorpha) adpellare mavis, observavi; constan- 

 tissimos characteres l m , tum 3 m et 6™ laudarem, sed sensim 

 sensimque etiam lü evanescunt, ita quidem, ut omnino quae- 

 dam individua intercurrant ad neutram utramque pertmentia. 

 Quibus perspeetis ambas in unam speciem contrabendas (sem- 

 per vero simul distinguendas) esse non dubitarem, ni loca- 

 litates invenissem, quibus alterutra solum , ne passu quidem 

 sibi invicem approximatae proveniret et ex terris alpino-arc- 

 ticis, ubi V. epipsila non rara (exceptis 2 specc. Lapp. ross.) 

 nullam adliuc V. palustrem genuinam obtinuissem, quare 

 etiam diversitatem in distributione geographica supponerem. 

 In solo teneriori et spisso v. g. circa truncos arborum emor- 

 tuarum V. epipsila major fit (semipedalis) macrophylla (fol. 

 2 poll. in diametro) et grandiflora; folia etiam magis expli- 

 cata vernicositate quadam etiam in sicco statu persistente splen- 

 dent; ab hac forma V. scanicam Fries Nov. Mant. III. 117 

 et Herb. norm, (speeiminis visi folia subtus pubescentia) 

 distinguere amplius non valeo; sed omnes transitus in V. 

 epipsilam minorem eodem loco crescentem scrupulose perse- 

 quutus sum; in V. scanica pedunculus folia rarius quidem 

 supereminet, frequentius in forma minore, sed frustra limi- 

 tes quaeruntur; qui utrasque distinguere volunt (sed saepe 

 non poterunt), individua minora foliis minus evidenter acu- 

 minalis V epipsilam Ledeb. nominenl. Violam scanicam et 

 V. palustrem membra maxime opposita et memorabilia tvpi 

 ejusdem fingerem. 



0. Viola uliginosa nostra differt a germanica typica, ut 

 icone apud Reichenb. Vol. XIII et descriptione Mert. et 

 Koch Fl. Germ p. 256 explicatur: floribus non pallide, sed 

 saturate violaceis, colore V. odoratae apud Reicbb. I. c. 

 specc. tarnen vidi e Rossia media occid. (Nowgorod Sewersk), 

 quibus Mertensii filius b. adscripsit „flore albo" hinc forsan 

 alibi color variabilis, sin secus, restituatur pro nostra : \ iola in- 



