— 54 — 



manta sibirica Linn, quae fmctus glabros et flores subtus 

 rubros habet . qualem v. g. e Slatoust vidi. In umbrosis ad 

 pedem nionlis Duderhof unicum speeimen V pedale legit cl. 

 Zobel. Yix illud effatum el. Turrzaninow intelligendum „spe- 

 cies primaria (i. e. L. ruontana rara, sed var. sibiriea vul- 

 garis' 4 . Conf. Fries -Nov. Maüt. III. p. 22. Equidem auctum- 

 no invenire non potui, verum L. monlanam ropiosissime. 

 Alhamantani sibirioam L. ex Ingria indicat Geor^i 1800. 



4 Sison (Helosciadhim) inuundatum L. In aquis stagnan- 

 fibus circa canalem Ladogensem raschen, ex Goiler); Ne- 

 wa (Falk Beitr. II. 147); in ripa parvae Xewae saepe innun- 

 data ex adverso insulae Basilii, tum Katherinhotii et alibi 

 (SobolA E verbis Krascheninnikowii satis elucel Sium lali- 

 folhun, ad annuni 1824 usque Petropoli ignotum. Fl. Dan. t. 

 8y a Sobolewskio citata verum Sison innundatum repraesen- 

 tat et evidenter probat, descriptiones, Synonyma et figuras 

 in ejus Fl. Petrop adlatas saepe nihili habendas esse. 



2. Daucus Carota L. In sylvis circa urbem \arwa fre- 

 quens (Krascben. ex Gorter) ; in fruticelis pr. Jamburg et Gat- 

 schina (Wemm. 1824). Ind. quoque e Dorpat. 



3. Aethusa cvnapioides. M. B. In fruticetis humidiusculis 

 prope Slavienkam (Weinm 1824). 



1. Ghaeropbyllum aromaticum L. Inter Woroneschskaja 

 et >owa Buria ad marginem sylvae (Kraschen. ex Gorter); 

 ipse in loco priori Kraschen. nempe circa pagum Woronina 

 circuli Oranienbaumensis, ubi vulgatissimum videtur, legi. 

 Exstat etiam in Hb. Petrop. Kastalskiano. sed sine loco spe- 

 ciale Dorpati (Weinm. 1810). 



1. Myrrhis odorata Scop. In umbrosis pr. Pargola raram, 

 sed apparenter spontaneam obs. cl. Horaninow!. Stat. prox. 

 Lithuania. Gothlandia : Holmiae vero pro aufuga habetur (cf. 

 tarnen Lindbl. \ot. 1844 n. 3), in Sudetis pro spontanea; 

 plantae vero plures cum Sudetis communes nobis sunt v. g. 

 Conioselinum , Carex vaginala , Rubus Ghamaemorus , cur 

 non Myrrhis? 



0. Pimpinella nigra W. et Roth indicatur a cl. Weinm. 1824 



