4 



men de plant laat afweiden, het bemorste, en hetgeen 

 anderzins afkeerigheid verwekken kan , zeer wel weet te 

 onderscheiden , en onaangeroerd laat. 



Naar verzekering van berchtold hebben de meeste 

 landhuishoudkundigen waargenomen , dat de varkens dit 

 gras in het geheel niet aanraken; aan welk gevoelen mede 

 door erdelyi deel genomen wordt. 



Behalve de alzoo , nu en vroeger , in overweging ge- 

 nomene drie soorten van V ossenstaart , telt onze Flora 

 nog een paar andere, Alopecurus bulbosus en Alope- 

 curus fulvus (*) , van welke eerstgenoemde op kort 

 aan zee, ook aan rivieren, gelegen weilanden voorkomt 

 de andere aan slootkanten en greppels in de weiden 

 en in veenderijen; — beide leveren met en tusschen 

 ander gras een goed veevoeder op, doch zouden opzette 

 lijk gezaaid slechts eenen geringen opbrengst geven ; hoe 

 wel Alopecurus fulvus het hierin van Alopecurus bul- 

 bosus verre winnen zoude. 



Overigens voeg ik hier nog bij , dat dutton bij eenen 

 afgebranden stapel hooi , dat grootendeels uit beemd os» 

 senstaart (Alopecums pratensis) bestond , eene groote 

 hoeveelheid van eene poreuse, lichtgraauwe , glasachtige 

 zelfstandigheid vond liggen, op de zoogenoemde slakken 

 uit de glasblazerijen gelijkende; waaruit hij opmaakte, 

 dat Alopecurus pratensis veel kiezel bevatten moest, 

 en dat er daarom van dat gras, bij het vervaardigen 

 van glas, welligt een voordeelig gebruik te maken zoude 

 wezen. 



Scüreber , BescJirijv. der Grciser , Th. II. p. 39. Beckmah», 

 Grundsctlze, p. 214. Louboit, p. 58. Flora Bóhmens , Bd. I 

 Abiheil I. p. 111. Erdelyi, Th. II. p. 24. Oejc. Neuigh. 1834. 

 p. 472. 



{*) Alopecurus fulvus , sm. Alopecurus paludosus» Bbauvoïs» 



