gevaarlijke eigenschappen van Lolium temulenlum, zijn 

 er die het daaromtrent beweerde van vroegere tijden 

 grooteüjks ontkennen. Onder dezen verdient vooral rest- 

 ler , een Duitsche Hoogleeraar , genoemd te worden , die 

 een breedvoerig vertoog geschreven heeft, niet alleen om 

 aan te toonen, dat het bedwelmend Raygras , naar zijne 

 meening, te onregt voor vergiftig is gehouden geworden, 

 maar dat het zelfs allezins geschikt is om een goed 

 beestenvoeder daar te stellen (*). Michels verzekert dat 

 het in verscheidene streken, zonder nadeelig gevolg, als 

 haksel aan paarden, ossen en varkens te eten gegeven 

 wordt, en besluit daaruit, dat het bladachtige gedeelte 

 voor de dieren onschadelijk is. Nog eenige anderen , die 

 even als michels , en gelijk vroeger reeds schrerer , 

 waargenomen hebben , dat dit gras aan de koebeesten 

 somtijds in liet geheel niet kwalijk bekomt, bevonden 

 toch, dat, wanneer het aan dezelve voorgeworpen was 

 geworden, zij er min of meer eenen afkeer voor schij- 

 nen te hebben ; te gelijker tijd zagen dezen dat eenige 

 paarden na het eten van deze soort van Raygras zeer 

 levendig en moediger, maar dat andere geheel blind wer- 

 den, terwijl varkens er met welgevallen van aten, zonder 

 er op eenigerlei wijze hinder van te bekomen, en dat 

 schapen zoowel dit gras als deszelfs rijp zaad met gre- 

 tigheid nuttigden , en daarbij toch van die toevallen vrij 

 bleven welke rtsz en rrosche bij deze dieren, na het 

 eten daarvan, waarnamen. 



Uit hetgeen ik tot dusverre gezegd heb volgt dus, dat 

 de waarheid ook hier nog niet geheel bloot ligt; doch 

 zoolang er over de wezenlijke eigenschappen van dit gras 

 oneensgezindheid van gevoelens blijft bestaan, dunkt mij 



(*) OeJe. NeuigJe. 1838 , p. 457, 



