112 



vee dezelve aanraakt. Anderen , en hieronder sprengel , 

 verzekeren dat alle grasetende dieren de Veld-Zuring , 

 namelijk zoolang de plant malsch en sappig is, bijzonder 

 gaarne eten, maar dat zij dezelve laten staan, wanneer 

 zij die in steng opgeschoten aantfetFen. En in vele gevallen 

 is dit ook duidelijk te ontwaren, b. v. men behoeft maar 

 eens op een stuk weiland te letten, dat door hekken of 

 slooten als anderzins in twee helften afgedeeld is: op de 

 eene helft, waarop het vee in den voorzomer het eerst 

 heeft loopen weiden, zal men, wanneer de beesten na- 

 derhand op de andere helft gedreven worden , geene en- 

 kele opgescholene Zuring-jilanX ontdekken, maar verschei- 

 dene zoodanige op de tweede helft zien bloeijen en zaad 

 voortbrengen, middelerwijl het gras daarbij en rondom 

 schoon weggegeten wordt. Zoodat mijns bedunkens eene 

 menigte van Zuring op weiland dat beweid wordt, nog 

 geenszins tot bewijs strekt, dat het vee deze plant in het 

 geheel niet eet, maar wel dat hetzelve omtrent deszelfs 

 voedsel gansch niet onverschillig is: dat de oude Zuring- 

 planten, saploozer en hard van steng, zoolang als er gras 

 en malschere kruiden te bekomen zijn, door hetzelve niet 

 gebruikt worden, maar dat de jonge planten in de wei- 

 landen allezins onder het goede beestenvoeder geteld moe- 

 ten worden. 



Sprengel gelooft dat het vee deze plant vooral dan 

 zoekt, wanneer het zich gedwongen ziet Ranonkels, 

 Heermoes en andere scherpe gewassen te moeten eten ; 

 en is derhalve van gevoelen , dat de wilde Zuring in 

 zulke gevallen voor de beesten bijzonder heilzaam is, 

 als een tegengift werkt, en dus de schadelijke gevol- 

 gen verhoedt, die na het gebruik van genoemde plan- 

 ten kunnen ontstaan (*). Hierom zegt sprengel dan 



(*) Vroeger heb ik reeds aangemerkt dat de Zuring , in geval van 



