155 



Het blad wordt van al het vee gegeten , maar , volgens 

 gunner , het liefst van de varkens ; zoowel de gedroogde 

 als de versche bladen. 



Van het hout , dat zelden zwaar genoeg wordt , maakt 

 men bij ons, voor zoo ver ik weet, weinig of in het 

 geheel geen gebruik ; het is taai en hard , en dient hier- 

 om in Noorwegen voor schoenmakers-pennen en om er 

 Wolwevers-kammen van te maken. De dikkere tak- 

 ken zijn geschikt om er pijpenroeren van te vervaardi- 

 gen, leveren goed brandhout en, voor kleine ijzersmede- 

 rijen , goede kolen. 



Daar overigens de wilde Sneeuwbal zoo goed op lage, 

 vochtige plaatsen voortwil, en inderdaad een niet onbe- 

 vallig heestergewas is, beveelt dezelve zich vooral voor 

 zulke plaatsen aan, om er heggen van aan te leggen, of 

 die daarmede op andere wijzen te beplanten. — Tot des- 

 zelfs vermenigvuldiging heeft men in den herfst slechts 

 de takken in te leggen, die dan in den volgenden herfst 

 wortels gemaakt hebbende van de oude stammen afgeno- 

 men kunnen worden , om ze dadelijk in te boeten of eerst 

 nog een paar jaren in eene kweekerij te bewaren, en dan 

 naar verkiezing elders over te planten. — Wil men het, 

 dan kan de aankweeking ook door zaad geschieden, doch 

 daar dit door inlegging veel gemakkelijker en spoediger 

 geschiedt , zal ik van het zaaijen niet spreken. 



Milieu, Kruidh. Woordenh. D. Iï. p. 918. Duhamel , T. II. p. 

 349. Hoüttuyn , D. II. IV de Stuk, p. 418. Munting, Aardgeivas- 

 sen , D, I. p. 117. Daieus , Pharmacol. p. 344. Acta Acad. Pe- 

 tropolit. 1799-1802 , T. XV. p. 452 sqq. Mattuschka, Th. I, p, 

 266. Gumraa, P. I. p. 8. Schkuhr , Botan. Handh. Th, I. p. 234. 

 Erdelti, Th. ït. p. 112. 



