171 



i Wat den grond betreft, de Berberisse groeit zoowei 

 op klei- als op zand-, en zelfs in zeer magere, bodems, 

 om er echter het meeste voordeel Tan te kunnen hebben, 

 dient dezelve , volgens miller , op sterken leemgrond 

 geplant te worden. Heeft men eens een Berberisse» 

 bosch aangelegd , dan leveren de wortels al spoedig ge- 

 noeg uitloopers op om daarvan nieuwe aanplantingen te 

 doen ; en terwijl daarenboven de vermenigvuldiging ook 

 zeer goed door stekken van ingelegde takken geschieden 

 kan , behoeft men slechts enkele oudere struiken te heb- 

 ben om binnen korten tijd, veeleer dan zulks door aan- 

 kweeking uit het zaad plaats heeft, een aanmerkelijk stuk 

 gronds vol te planten. 



Niet zelden worden van dezen heester levende heggen 

 geplant, in welk geval dezelve natuurlijk veel minder 

 bloemen en vruchten voortbrengt , dan wanneer men hem 

 vrij laat opgroeijen, — vooral wanneer die dikwijls ge- 

 schoren worden: alsdan beginnen zich gene al minderen 

 minder te vertoonen , op het laatst komt er veel dood 

 hout in, in één woord, volkomen digte heggen kan men 

 er moegelijk van maken , of zij zijn , indien men ze al heeft 

 weten daar te stellen, van geen' langen duur; om welke 

 reden mij de Berberisse hiervoor niet zoo geschikt schijnt 

 te zijn als sommigen wel beweren. 



Belangende het gevoelen dergenen welke gemeend 

 hebben, dat de nabijheid van deze plant bij korenland 

 op het daarop gezaaide graangewas eenen nadeeligen in- 

 vloed heeft , — dat zeker op de Berberisse groeijend 

 cryptogamisch gewas, Aecidium Berberidis , volgens 

 eenigen den Roest, volgens anderen den Meeldauw ver- 

 oorzaakt, — kies ik de zijde van hen die dit tegen- 

 spreken ; al is het dat men ons onder anderen verhaalt f 

 dat het dorp Rolleshij , m het graafschap Norfolk, den 



