189 



Aan velen dergenen welke het Peperboompje, om deszelfs 

 vroeg in het voorjaar te voorschijn komenden en bijzon- 

 der welriekenden bloesem , in hunnen bloemtuin geplant 

 hebben, of hetzelve ook wel binnen's huis in bakken 

 gepoot , met alle zorgvuldigheid verplegen , is het onbe- 

 kend dat het onder de vergiftige gewassen gerangschikt • 

 staat. De bast namelijk, de takken, bladen en vrucht, 

 en zelfs de bloempjes niet uitgezonderd , bevatten zulk 

 eene scherpte , dat eene niet eens groote hoeveelheid 

 daarvan in de maag gekomen , bij menschen en dieren 

 zeer schromelijke verschijnselen, ja ligtelijk den dood 

 kan veroorzaken. In hevigheid van werking onder- 

 scheiden zich echter inzonderheid de bessen (*) ; waar- 

 van een inwendig gebruik , volgens gmelin , bij het vee 

 eenen doorloop en bij den mensch eene doodelijke bloed* 

 storting te weeg kan brengen. Slechts in den mond 

 genomen, bespeurt men er in het eerst eenen zoet- 

 achtigen zachten smaak van , doch weldra verwekken 

 zij het gevoel van eene bijtende scherpte, welke zich al 

 dieper en dieper in de keel en in den slokdarm uit- 

 strekt, en in deze deelen eene brandende hette veroor- 

 zaakt , die , naarmate van meerder binnengeslikt en lan- 

 ger met dezelve in aanraking geweest zijnde speeksel, al 

 heviger en heviger wordt, eindelijk zich ook aan de 

 maag mededeelt, en zoo tot weer andere gevaarlijke toe- 

 vallen aanleiding geeft. Maar zijn eenige van deze bes- 

 sen in de maag geraakt, dan heeft men eene zware ont- 

 steking, met alle daaruit voortvïoeijende ziekteverschijn- 

 selen, en zelfs eenen kommervollen dood te duchten. 



(*) Het zij mij geoorloofd deze benaming te bezigen, niettegen- 

 staande dat dezelve naai kruidkundige bepalingen in dit geval niet 

 juist is. — Wiiieet's scheikundige ontleding van de vracht van dit 

 Peperboompje, vindt men: Annales de Chimie, T, LXXXV1. p.101. 



