191 



zigt met deze bessen in te wrijven; niet alleen om daar- 

 door, gelijk hochstetter zegt , de mode van het blan- 

 ketten na te volgen, maar ook om aan het gelaat eene 

 zekere rondheid te geven ; welke echter in niets anders 

 bestaande dan in het oploopen of opzwellen daarvan , — als 

 een natuurlijk gevolg van de daarop voortgebragte sterke 

 prikkeling , — van eene zeer onaangename , pijnlijke , ge- 

 waarwording vergezeld moet gaan ; ten minsten bij dege- 

 nen welke voor de eerste keer van dit verfraaijings- 

 middel gebruik maken , en bij iedere andere vrouw , w ier 

 huidstelsel teedergevoeliger is dan dat van eene Siberische. 



Na de bessen bezit voornamelijk de bast eene groote 

 scherpte; in de overige deelen is die wel minder, doch 

 ook daarin groot genoeg om den ganschen heester gevaar- 

 lijk te doen zijn : zoo voor den mensch als voor de 

 dieren, want, wat de laatsten betreft, al w r ordt ons 

 door munniks verzekerd dat de varkens er het blad van 

 eten , en de schapen dit somwijlen ook aannemen , en al 

 beweert miller dat de vogels zoozeer op de bessen gesteld 

 zijn, dat men hen daar bijna niet afhouden kan, zoo leeren 

 ons toch de meeste Schrijvers, en ik geloof dat de onder- 

 vinding ook voor hun gevoelen pleit, dat alle dieren van 

 deze plant afkeerig zijn, en dat zelfs de bijen er de 

 bloemen niet van bezoeken. — Desniettegenstaande is van 

 den bast , den wortel en van de zaden , die eertijds on- 

 der den naam van Coccognidii Semina bekend waren , 

 zoowel inwendig als uitwendig gebruik gemaakt; even- 

 wel in vroegere tijden en in andere landen meer dan 

 tegenwoordig en bij ons: — zelden schrijven onze 

 artsen er inwendig te gebruiken geneesmiddelen van 

 voor, maar bepalen zich bij het uitwendig gebruik van 

 den bast, die ook bij niet geneeskundigen als Bois de 



