224 



waar dit gras op vele velden als een lastig onkruid groeit , 

 wordt er, gelijk reum ons verzekert, het zaad van in- 

 gezameld , om dat als eene soort van gort te eten. 



Even zeldzaam wordt het rood Vingergras , Panicum 

 sanguinale L, (*) , in ons land gevonden ; behalve in 

 eenige streken van Gelderland en Noord-Braband , waar 

 men het nog al aantreft. — In andere landen is dit gras 

 vrij algemeen bekend: in Duitschland onder den naam 

 van Blutgras , wilde Hirse , in Engeland onder dien 

 van CocJi sfoot-grass , en in Italië onder dien van San- 

 guinaria of Capriola. Het wordt van het rundvee zeer 

 gaarne gegeten, vooral wanneer het zaad daarvan begint 

 rijp te worden , en zoude zelfs in het Stiermarksche ge- 

 zaaid worden, om er hooi van te winnen. In eenige 

 streken van Bohemen wordt hetzelve alleen om deszelfs 

 zaden verbouwd, die op bijzonderlijk daarvoor dienende 

 molens gepeld en tot gort gemaakt, in soepen, of als 

 andere meelspijzen gegeten worden , maar tevens gebruikt 

 worden, om er allerlei huisgevogelte mede te voeden. 

 Hierom , alsmede omdat het zeer geschikt is om de zand- 

 verstuivingen te beletten , verdient dit gras welligt ook 

 bij ons wat meer in aanmerking te komen ; — of zoude het 

 niet onbelangrijk zijn eens te onderzoeken, of van het 

 glad Vingergras , Panicum g labrum gaüdin (-J-), dat 

 in de omstreken van JVaarden , Bussum , Laren , in die 

 van de Bildt , Zeist en W oudenberg in het Stichtsche , 

 en elders , op schrale zandgronden overvloedig groeit , en 

 zoo tegen ons klimaat meer bestand schijnt te zijn , niet 

 hetzelfde nut getrokken kan worden. — In Italië zouden 

 de wortels van Panicum glabrum ingezameld worden om 

 ze aan de paarden te eten te geven. 



(*) Paspalum sanguinale DG., Digitaria sanguinalis RS. 

 (f) Paspalum ambiguum DC, Digiiaria humifusa wiild. 



