230 



in deszelfs Geschichte der Pflanzengifte , p, 361 en 

 volg. — Het schijnt echter, zoo als dit met andere gift- 

 gewassen ook het geval is, dat deze Scheerling niet al- 

 tijd even kwaadaardige eigenschappen bezit, of ten min- 

 ste, dat die niet op iederen tijd van het jaar in dezelfde 

 deelen van de plant huisvesten ; hiervan is door brüg- 

 mans de proef genomen geworden, en behalve door an- 

 deren, ook door eenen Engelschen geneesheer, die de 

 wortels liet koken en dezelve even aangenaam van smaak 

 bevond als de gewone Tuinwortels (Daucus Carota) (*). 

 Anders toch is de plant scherp en verwekt , in den mond 

 genomen, een brandend gevoel, hetwelk zich al spoedig 

 ook in de keel doet gevoelen , en daaruit niet schielijk 

 verdwijnt. — Hiervan eene eenigzins belangrijke hoeveelheid 

 in de maag gekomen zijnde, kan dit onder eenige zeer 

 verontrustende verschijnselen, als zwijmel, sluimerigheid, 

 siddering, huidjeuking, een buitengewoon sterk zweeten , 

 uitslag en roosachtige ontsteking, opzwelling van den on- 

 derbuik, gepaard met misselijkheid, braking, verhitting 

 en ophoopingen van het bloed enz. , den dood aanbren- 

 gen (f ). Bovenal heeft men de gevaarlijke uitwerkselen 



(*) Zie: JYederl. Magaz. 1838, p. 364. 



(f ) Volgens het gevoelen van bovengenoemden Christison vindt men 

 de verschijnselen, welke Conium inaculatum hij den mensch te weeg 

 brengt , op volgende wijze , naar fcet oorspronkelijke van Nicander , 

 die , volgens eenigen anderhalve eeuw vóór het begin van onze jaar- 

 telling , volgens anderen eene eeuw daarna , geleefÜ heeft en in Grie- 

 kenland een voornaam kruidkundige was , in latijnsche dichtmaat 

 beschreven : 



Tu quogue signa malse jam contemplere cicutae : 

 Haec primum tentat caput, et caligine densa 

 Involvit mentes ; oeuli vertuntur in orhem ; 

 Genua labant. Quod si capit ocyus ire , cadacum 



